Για κάποιους ο Σαρτρ ξεκίνησε τη λογοτεχνία του παραλόγου με το βιβλίο του “Η Ναυτία”. Για μένα δεν 
είναι έτσι, ο Σαρτρ με αυτό το βιβλίο ξεκίνησε να ψυχολογεί τα πάντα γύρω του. Μέσα από τις σελίδες της “Ναυτίας” ο Γάλλος συγγραφέας σε βάζει στη θέση του πρωταγωνιστή, άλλωτε νιώθεις θεός και άλλωτε σκουπίδι. Ο Σαρτρ μέσα από τα ψυχολογικά βάσανα του Ροκαντέν παραθέτει τα δικά του, που συγχρόνως είναι βάσανα όλων – ελαφρώς διαφοροποιημένα βέβαια.
Η Ναυτία είναι αυτό που κατατρώει το καθένα. Όσο δυνατός, όσο επιτυχημένος και να σαι, πάντα θα έχεις ένα κενό. Οι περισσότεροι (επειδή δεν είμαστε και πολύ έξυπνοι) επιλέγουμε να ζούμε με αυτό το κενό και να το παρατάμε στη μοίρα του. Ο Σαρτρ όμως (σίγουρα πολύ πάνω από τον μέσο εγκέφαλο) ξεκινά και εξετάζει ό,τι έγινε και γίνεται γύρω του, εξετάζει ό,τι θα μπορούσε να δημιουργεί αυτό το κενό, ψάχνει να βρει τη μαύρη τρύπα της υπαρξής του, προσπαθεί να επουλώσει αυτή την πληγή που αιμορραγεί ακατάπαυστα και τον αλλάζει, τον αλλάζει διαρκώς.
Κατά κάποιο τρόπο το φάρμακο στη ναυτία του Σαρτρ είναι η τέχνη. Έτσι όπως το βλέπω εγώ, διαλεξε την τέχνη γιατί μέχρι τώρα είναι από τις λίγες έννοιες (αν όχι η μοναδική) που είναι αιώνιες, διάλεξε την τέχνη ώστε αυτή η πληγή να μην ανοίξει ποτέ ξανά. Κάτι πρόχειρο, κάτι για να διώξει τη ναυτία για λίγο δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα, αυτή θα γύρναγε, θα γύρναγε χειρότερη από ποτέ και με αναμνήσεις από τις “καλές” ώρες-μέρες, θα τον κατάπινε και θα τον ξεχνούσε πεταμένο, εκεί με τόσους άλλους.
Υ.Γ.: Χρησιμοποιώ το όνομα του Σαρτρ και όταν θα έπρεπε να χρησιμοποιώ το “Ροκαντέν” (πρωταγωνιστης του βιβλίου) γιατί πιστεύω πως ό,τι γράφεται στις σελίδες αυτού του ημερολογίου-μυθιστορήματος είναι καθαρά προσωπικό, είναι αλήθειες του ίδιου του Σαρτρ και όχι κάποιου φανταστικού χαρακτήρα.
Categorized in Books of wisdom and Thoughts of a stoned man
Tags: πωλ, Σαρτρ, ζαν, ναυτία, jean, la, nausea, nausee, paul, sartre
Έστω ∃ Διάβολος :=> ∃ Θεός,
Θέτω δ=Διάβολος, θ=Θεός
Επομένως από τη στιγμή που ∃ το δ, ∃ και το θ και :<=> θ>>δ
Άρα γιατί να είσαι με τον loser-ά δ και όχι με το τούμπανο θ που κάνει ό,τι θέλει; Συμπεραίνουμε ασφαλώς λοιπόν και χωρίς βλάβη της γενικότητας ότι οι σατανιστές δεν έχουν γνώσεις προτασιακού λογισμού… Γιατί όπως και να το κάνεις είναι σα να υποστήριζες την εθνική Ισπανίας (πέραν τελευταίου Euro και Mundial), σα να πίστευες ότι οποιοδήποτε album των Megadeth θα κάνει καλύτερες πωλήσεις από κάποιο των Metallica.
Υ.Γ.: Long live Maths, μας δώσατε και πάλι τη λύση…
Υ.Γ.: Ο τυπάκος στην αριστερή εικόνα είναι ο Kurt Gödel
Υ.Γ.: Επειδή υπάρχουν πολλοί άκυροι και έχω ακούσει τις άπειρες μαλακίες, το post είναι του χαβαλέ…
>>
Categorized in Thoughts of a stoned man
Tags: προτασιακός, σατανάς, σατανισμός, απόδειξη, διάβολος, θεός, λογισμός, λογική, μαθηματικά
Ανακοινώθηκε, δεν είναι σίγουρο όμως ακόμα. Το Big Four του thrash (Anthrax, Megadeth, Metallica, Slayer) θα έρθει στις 24 Ιουνίου του 2010 στην Ελλάδα. Ε, στα Big Three μας. Μία τέτοια εκδήλωση-συναυλία-έκθεση μπορεί να παρομοιαστεί μόνο με την έκθεση πτωμάτων “Bodies”. Τέσσερα ψοφήμια που νομίζουν ότι ακόμα κυριαρχούν θα μοστράρουν για να τα χαζέψουμε στη σκηνή. Δε λέω, μπαντάρες και οι τέσσερις, αλλά όχι τώρα, όχι πλέον. Ναι η μουσική τους είναι διαχρονική, αλλά οι ίδιοι σαν μορφές ζωής, σαν μουσικοί έχουν πέρας.
Ας τα πάρουμε ξεχωριστά όμως. a) Anthrax: Πόσα χρόνια έχουν να κάνουν κάτι σοβαρό; Τους φταίνε οι τραγουδιστές… b) Megadeth: Ίσως οι πιο ok από τους τέσσερις με ένα album που νοσταλγεί αλλά δεν φτάνει. Το μίσος, τα complex και οι καταχρήσεις δεν μπορούν να είναι αιώνιοι οδηγοί και σύμμαχοι… c) Metallica: Το πιο κουφάρι από τα κουφάρια, είπαν τα τελευταία τους λόγια με το μέτριο αλλά ζωντανό “St.Anger” αλλά οι “νεκρόφιλοι” fans τους οδήγησαν στο εντελώς νεκρό “Death Magnetic”… d) Slayer: Αν σου αρέσουν ok, ζουν ακόμα, αν πάλι δεν είναι του γούστου σου τους θεωρείς νεκρούς μετά το “South of Heaven”…
Παίζει να τα δώσουν όλα, τα παλιά κομμάτια σίγουρα θα τα σπάνε αλλά μάλλον Anthrax θα είναι ο θησαυρός. Προτιμώ να πάω σε live των λιγότερων και μικρότερων Suicidal Angels, που έχουν πολλά όμως να προσφέρουν ακόμα στη μουσική σκηνή παρά να παρεβρεθώ στο τεράστιο μνημόσυνο του thrash.
Categorized in musica
Tags: anthrax, big, four, megadeth, metal, metallica, slayer, thrash
“Το μυαλό σίγουρα είναι το πιο εντυπωσιακό όργανο του ανθρώπου. Είναι το πιο γαμάτο γιατί μας δίνει τη δυνατότητα της εξέλιξης”. Ναι, συμφωνώ με αυτή την άποψη· πιστεύω όμως ότι είναι και το πιο χάλια όργανό μας. Δεν μπορεί ποτέ να σταματήσει… δεν παίρνει άδεια με την καμία, είναι workaholic σε αρρωστημένα επίπεδα. Ακόμα και όταν προσπαθείς να μη σκέφτεσαι τίποτα, αυτό εκεί… Όταν προσπαθείς να διώξεις κάτι από τις σκέψεις σου αυτό σου το σφηνώνει ακόμα πιο βαθιά. Στον ύπνο ακόμα αυτό κάνει την πιο psycho δουλειά, αυτή που δεν μπορεί να κάνει ξύπνιο…
Φόβοι, συναισθήματα, λογικές, απόψεις…, τα πάντα περνάνε από τον εγκέφαλο. Πρέπει λοιπόν συχνά να αναρωτιόμαστε αν στέκει στα καλά του το μυαλό μας. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μία standard state of mind που να χαρακτηρίζεται υγιής, παρατηρώντας όμως γύρω σου αναρωτιέσαι αν υπάρχει έστω και ένας υγιής εγκέφαλος. Το ανθρώπινο μυαλό απέδειξε ότι το τίποτα είναι μεγαλύτερο του τίποτα, έχτισε τον σύγχρονο τρόπο ζωής (sic) κ.ά. · πράγματα που φαντάζουν κατά κάποιο τρόπο αποτελέσματα λογικών προτάσεων και συνεχειών. Όμως δημιούργησε και την τέχνη (και δεν μιλάω για τον Ξενάκη) με τρόπους αρμονικούς ή/και αρρωστημένους.
Yup, είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα υγιές μυαλό, όλα τα μυαλά κουβαλάνε την “ανωμαλία” τους και όλα χτίζουν ένα “φρούριο” τριγύρω τους ώστε η “ανωμαλία” τους να ευημερεί και να φαίνεται ομαλότατη. Και η μεγαλύτερη “ανωμαλία” του κάθε (σχεδόν (θέλω να ελπίζω)) μυαλού είναι ότι θέλει να καταλάβει τα γύρω του. Αποκλεισμένοι μέσα στην ξεροκεφαλιά μας προσπαθούμε να κοινωνικοποιηθούμε, να αγαπήσουμε, να δημιουργήσουμε ομαδικά, να προσφέρουμε, γενικά να “εισχωρήσουμε” σε άλλα “φρούρια”. Και το καταφέρνουμε… έτσι ο άνθρωπος δεν υπάρχει απλά, αλλά συνυπάρχει (επιλεκτικά πάντα).
Και η συνύπαρξη είναι αυτή που προκαλεί τα ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα για τον εγκέφαλο. Όχι αυτά που η λογική του δεν είναι αρκετά δυνατή για να τα λύσει (βλ. Προχωρημένα μαθηματικά κ.ά.), αλλά αυτά που η λογική του δεν δύναται να προσεγγίσει. Κάθε επαφή δύο μυαλών έχει σαν αποτέλεσμα ένα big bang με δύο πιθανά αποτελέσματα a) “τη δημιουργία ενός πλανήτη” b) “την καταστροφή ενός πλανήτη”. Τώρα από την κάθε επαφή μυαλών ποιό αποτέλεσμα θα προκύψει είναι άγνωστο και πάντα θα βασανίζει τον ελάχιστο (αλλά πάντα εντυπωσιακό) εγκέφαλό μας.
Υ.Γ.: You never give enough answers Big Guy (god or brain you choose)…
Υ.Γ.: Once again άκυρο post αλλά who cares?
Categorized in Thoughts of a stoned man
Καλή χρονιά σε όλους , με τις θερμότερες ευχές και με ό,τι ποθεί ο καθένας. Τώρα βέβαια αν το κάτι που ποθεί κανείς έρχεται σε αντίθεση και παρεμποδίζει τη πραγματοποίηση των δικών μου στόχων και πόθων, μην τον πετύχω πουθενά γιατί τη γάμησε… Τώρα η λίστα μου για να ξέρετε και να μην με εμποδίσετε: I am a greedy man I want everything, henchmen, women, money, fame, I want everything, I am fucking GREED (βλ. Full Metal Alchemist το manga ή το Brotherhood). Χρόνια πολλά λοιπόν και μακάρι το 2010 (και το 2011 και το 2012…) να σας φέρουν μόνο ευτυχία και χαρά. 
Categorized in Uncategorized
Tags: 2010, χρονία, ευχές, καλή
Το ποδόσφαιρο μου αρέσει, μου αρέσει να παίζω, άντε να δω και καμιά καλή φάση στην TV, δεν μπορώ όμως να κάτσω να δω ολόκληρο αγώνα (εκτός αν είναι της Ελευθερουπολάρας) και δεν μπορώ με την καμία να πάω γήπεδο, το βρίσκω άβολο, βαρετό, μαζοποιημένο, γενικά not my cup of tea. Θεωρώ επίσης ότι οι συμπεριφορά των γηπεδόβιων είναι από τις πλέον γελοίες, μέσα στη γελοιότητα αυτή έχουν βγάλει και το πιο “σοβαρό” σύνθημα ever “Πούτσα, πούτσα, πούτσα, πούτσα, πούτσα,…”. Απλά δεν θέλω να σχολιάσω, ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του… (δεν κρατιέμαι όμως) ΑΙΣΧΟΣ, ΕΛΕΟΣ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ.
Categorized in Thoughts of a stoned man
Tags: ποδόσφαιρο, σύνθημα, γήπεδο, μπάλα
Μαζεύτηκε η πιο σοβαρή παρέα που έχει υπάρξει ever(!?!?!?!?!?!?!?!?) και είπε να δει καμιά ταινιούλα για να περάσει η ώρα. Η επιλογή ήταν δύσκολη και συνοδεύτικε από πολλά μπινελίκια όπως “όχι ρε μαλάκα το ninja, γαμώ το karate σου”, “όχι πάλι με μαύρους και γκέττο, ποιός νομίζεις ότι είσαι ο Snoop Dogg;”, “γαμώ το American Pie μαλάκα”. Και μέσα από αυτή την επικοδομητική συζήτηση και με αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας διαλέξαμε δύο Ελληνικές ταινίες, το “24 ώρες με έναν Star” και το “Blood Tide-Κύμα Αίματος” (η δεύτερη δεν είναι καθαρά Ελληνική παραγωγή).
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά, το “24 ώρες με έναν Star” είναι παραγωγή του ‘89 με πρωταγωνιστή τον ΛΕ.ΠΑ. (Λευτέρη Πανταζή) να υποδύεται τον εαυτό του και έδειχνε πως πέρασε μία κοπέλα μαζί του που είχε κερδίσει έναν 
διαγωνισμό ομώνυμο της ταινίας. Η εικόνα σκατά, η σκηνοθεσία σκατά, το soundtrack αποκλειστικά ΛΕ.ΠΑ. (δηλαδή σκατά) αλλά η ταινία προκαλει αβίαστο γέλιο (ειδικά όταν τη βλέπεις με τον “κιθαρίστα του θεού” και τους δύο “μαλάκες”).
Τώρα στο μικροσκόπιο του πληκτρολογίου μου (τί έγραψα πάλι ο πούστης;;;;;;;) θα μπει το “Κύμα Αίματος”. Ελληνικό Splatter-ο-Thriller με σκηνοθέτη(part)/σεναριογράφο τον Νίκο 
Μαστοράκη. Και αυτή παραγωγή της δεκαετίας του 80 με αίσχος κάμερα-εικόνα-σκηνοθεσία-φωτογραφία-σενάριο-soundtrack και ακόμα πιο αίσχος effects, με το τέρας να παρουσιάζεται σαν αποκριάτικη μάσκα δεινοσαύρου. Και αυτή η ταινία προκαλεί αύθονο γέλιο, οπότε μη διστάσετε.
Πιστεύω πως έκανα το καθήκον μου και μέσα από το άρθρο προωθώ τον Ελληνικο κινηματογράφο (χαχαχαχαχαχαχαχα…). Πρέπει πάντως να τονίσω ότι δεν αξίζει να δει κανείς αυτές τις ταινίες μόνος του, μόνο με σάπια παρέα μπορείς πραγματικά να τις ευχαριστηθείς.
Categorized in films
Tags: 24, blood, πανταζης, σταρ, χλαπάτσας, ώρες, έναν, ελληνικός, κύμα, κινηματογράφος, λεπα, λευτέρης, μαστοράκης, με, νίκος, star, tide
Οι gogol bordello ήρθαν και θέρισαν, έκαναν το μεγαλύτερο πάρτυ της χρονιάς, οι καλεσμένοι ήταν αρκετοί (παρά τα 30 euro του εισιτηρίου) και γούσταραν τρελά. Το κοινό ήταν τελείως ετερόκλητο (good φάση) και οι αντιδράσεις τρομερές (ακόμα πιο good φάση). Το setlist ήταν αρκετά καλό με κορυφαία τα: Start Wearing Purple, Alcohol και πολλά άλλα gogol-classics (που σκατά πήγαν όμως το Immigrant Punk και το American Wedding;;;;;;).
Η μπάντα ήταν κομμάτια (και δεν εννοώ φέτες), όλοι τους λιώμα με πιο λιώμα την γκόμενα και τον Stevhen Iancu, όχι ότι ο Eugene πήγαινε πίσω και μέσα στο όλο λιώμα η σκηνική παρουσία ήταν ΠΩΡΩΣΗ. Ο ήχος, στον εξώστη τουλάχιστον, ήταν επιοικώς αισχρός, από τους χειρότερους που έχω ακούσει ever (αν δεν ήξερα τους στίχους παίζει και να μην τους καταλάβαινα) και μπορεί να συγκριθεί με τον ήχο που είχαν οι Mastodon όταν άνοιγαν για τους Tool στο γήπεδο του Tae Kwon Do στο Ελληνικό.
Παρά τον ήχο, το ακριβό εισιτήριο και τις μπύρες (6 euro) η όλη φάση άξιζε και θα θυμόμαστε τη συναυλία για πολύ καιρό.
Υ.Γ.: Ο Eugene είναι 20 κιλά, τα 10 είναι αλκόολ, τα 5 μαστούρα και τα άλλα 5 PARTY.
Υ.Γ.: Έχασα τους Kultur Shock γαμώ το ανοσοποιητικό μου και το πρωτάθλημα.
Categorized in musica
Tags: bordello, eugene, fuzz, gogol, gypsy, hippie, hutz, metal, punk, rock
Έρχονται τα Χριστούγεννα.
Πότε θα σοβαρευτεί η αριστερά στην Ελλάδα;
Χρόνια πολλά μαλακάκο.
Έρχονται οι Gogol την Πέμπτη.
Πότε θα βγει το νέο των dt; Θα έρθουν από ‘δώ;
Πότε θα καταλάβουν οι Έλληνες ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος μαλάκας από τον Καρατζαφέρη;
Αν σταματήσω εντελώς να σκέφτομαι θα περνάω καλύτερα ή χειρότερα;
Matsumora Rohai.
Εξετάσεις το επόμενο Σάββατο.
Θα συνεχίσει να γαμιέται το Naruto;
Υπάρχει χειρότερος από ‘μένα;
Υπάρχει καλύτερος από ‘μένα;
Γιατί κάθομαι και γράφω πάλι μαλακίες;
Θαβγει ο Elric ποτέ σε ταινία;
Peace of mind or not?
Σύμπτηξη για να μην γράφω ξεχωριστό άρθρο για το κάθε από τα παραπάνω, αν και με κάποια από αυτά παίζει να ασχοληθώ στο μέλλον.
Categorized in Thoughts of a stoned man
είναι έτσι, ο Σαρτρ με αυτό το βιβλίο ξεκίνησε να ψυχολογεί τα πάντα γύρω του. Μέσα από τις σελίδες της “Ναυτίας” ο Γάλλος συγγραφέας σε βάζει στη θέση του πρωταγωνιστή, άλλωτε νιώθεις θεός και άλλωτε σκουπίδι. Ο Σαρτρ μέσα από τα ψυχολογικά βάσανα του Ροκαντέν παραθέτει τα δικά του, που συγχρόνως είναι βάσανα όλων – ελαφρώς διαφοροποιημένα βέβαια.
