Me vs. Myself

Ατομικισμός. Ο ατομικισμός έχει μία άσχημη χροιά, αλλά νομίζω ότι μπορεί να του δωθεί ένα καταπληκτικό νόημα. Ο ατομικισμός δεν είναι τόσο κτηνώδης όσο θέλουν να το παρουσιάζουν οι ηθικοπλάστες. Σίγουρα δεν μπορείς να ακολουθήσεις μία “θεωρία του αόρατου χεριού” στην ηθική πλευρά της ζωής, αλλά ούτε το κοινόβιο μίας κουμμούνας θα με ικανοποιούσε στην ηθική μου υπόσταση. Θέλω να νιώθω το εγώ μου.

Το εγώ μου με όλες του τις ατέλειες και τις αδυναμίες, με όλα του τα στραβά. Το εγώ μου είναι το μόνο πράγμα που είναι καθαρά ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Τίποτα άλλο δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά, παρά μόνο ο εαυτός μας. Χρήματα, αγαθά, μόφωση, διαπροσωπικές σχέσεις, όλα είναι κοινά με κάποιους, άρα εξαρτώνται πέρα από εμάς και από κάποιους άλλους. Όμως ο εαυτός μας από τη στιγμή της γέννησής μας, ή μάλλον της πρώτης μας πνευματικής πρωτοβουλίας, ανήκει καθαρά και μόνο σε εμάς.

Ο ατομικισμός, λοιπόν είναι ο πόλεμος που κάνουμε για να διαφυλάξουμε τη μόνη μας περιουσία, ειδικά τώρα, σε μία εποχή “δανεικών”. Ατομικισμός είναι η συνειδητοποίηση ότι πέρα από μία βιομάζα αποτελώ και μία πνευματική οντότητα, η οποία πρέπει να δυναμώσει και να θεριέψει. Μία πνευματική οντότητα που αν μείνει στάσιμη δεν θα παραμείνει αμετάβλητη και θα καταλήξει “αμερικανάκι”. Ατομικισμός είναι η προσπάθεια να γίνεις καλύτερος. Ατομικισμός είναι γενικά η προσπάθεια.

Προσπαθούμε για κάτι ατομικά και σε ατομικό επίπεδο θα κριθούμε, άσχετα με το πόσο συλλογικό είναι το αποτέλεσμα. Κάνουμε τα πάντα για τον εαυτό μας, όσο και να προσπαθούμε να πείσουμε τα φτωχά μυαλά μας για ανιδιοτελή μεγαλεία, όσο και αν θέλουμε να πάρουμε μία γεύση από τη δόξα της “θυσίας”. Θυσίας σαν αυτής του Ρομαίου ή και του Χριστού. Γιατί έχουμε μεγαλώσει με μία στρεβλή έννοια της θυσίας, γιατί μας έμαθαν να θαυμάζουμε τη μητέρα Τερέζα και όχι έναν ανώνυμο μοναχό ή ασκητή, γιατί η “θυσία” έχει μια glamour-ιά ενώ η αυτοπραγμάτωση έχει μοναξιά, σκοτάδι και πόνο.

Νομίζω ότι πρέπει να “θυσιάσεις” πολλά, σχεδόν τα πάντα προκειμένου να στεφθείς νικητής έναντι των αδυναμιών και των παθών σου, για να δαμάσεις και να κατακτήσεις το είναι σου, για να συμφιλιωθείς με την πραγματική σου φύση. Χρειάζεται να κάνει κανείς τρομερές “θυσίες” για να ξεπεράσεις πρώτα τον ναρκισσισμό και έπειτα την αποστροφή που του προκαλεί ο ίδιος του ο εαυτός. Πρώτα-πρώτα πρέπει να θυσιάσει κανείς τη βολή του, ώστε να αρχίσει να σκέφτεται κριτικά γύρω από το πρόσωπό του.

Αν και θαυμάζω τον Sartre δεν θα συμφωνήσω με το “κόλαση είναι οι άλλοι”. Οι σχέσεις μας με τους άλλους είναι μία cop-ια της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας. Όσο αληθινός είμαι με τον εαυτό μου, τόσο αληθινός θα είμαι και με τους άλλους, απλή επαγωγική λογική. Αν κάποτε καταφέρουμε να αγαπήσουμε την ομορφιά αλλά και το μίασμα της ψυχής μας, ίσως καταφέρουμε να αγαπήσουμε και ένα κομμάτι της ανθρωπότητας, και το μέσο για να αγαπήσουμε την ψυχή μας είναι ο ατομικισμός.

Υ.Γ.: ΠΡΟΣΟΧΗ άλλο ατομικισμός και άλλο ναρκισσιστικός εγωκεντρισμός.

Up and D(r)own

Η κατάθλιψη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μία πάθηση-πολυτέλια. Θεωρητικά έχεις λύσει κάποια προβληματά σου και έχεις ανέβει κάποια σκαλοπάτια της πυραμίδας του Maslow. Αν όλη τη μέρα δουλεύεις και προσπαθείς να βγάλεις τα προς το ζειν δεν έχεις χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες. Νομίζω ότι θα διαφωνήσω με αυτή την άποψη. Οι Ιάπωνες δουλεύουν όλη μέρα και είναι πρώτοι μαζί με τους Νορβηγούς στα ποσοστά κατάθλιψης. Yoohoo point taken!

Προφανώς και μέσα από το blog ενός no-lifer δεν θα βρεθεί ο τρόπος αντιμετώπισης της κατάθλιψης, αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία άμυνα απέναντί της. Eίναι η συνειδητοποίηση του ότι δεν είμαι-είσαι κάτι το ξεχωριστό. Απλά πρέπει ο καθένας μας να απαντήσει μέσα του το ερώτημα που θέτουν οι Soilwork στην τραγουδάρα Distance, “Am I really an exception?”. Και η απάντηση του ερωτήματος  by 5kazekage “Nope”.

Δεν θέλω να θίξω την ατομικότητα του καθενός, ούτε να πάρω το μέρος του κεφαλαίου για την μαζοποίηση του προλεταριάτου (ναι με μεγαλη δόση ειρωνίας), απλά να υπερασπιστώ τη ισότητα. Για να προλάβω κάποιους κακόβουλους ψείρες (βλ. papagandalf), δεν πιστεύω ότι η κατάθλιψη δεν έχει άλλη αιτία από το ψώνιο μας, αλλά ότι αρκετοί παθαίνουν κατάθλιψη λόγω του υπερτροφικού τους εγώ.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές ενός ομιχλώδους Καφκικού μυθιστορίματος, με το σύνολο της κοινωνίας να συμμετέχει σε πλεκτάνες και σκευωρίες πιο ύπουλες από τις πολιτικές των Ιαπώνων κυβερνητών σε βιβλίο του Shusaku Endo. Yup, φίλος είσαι ο no.1 υποψήφιος για κατάθλιψη.

Εγωκεντρισμός, με την έννοια του ναρκισσισμού, νομίζω οτι αυτή είναι η μεγαλύτερη αιτία των “ανούσιων” καταθλίψεων (ουσιώδεις θέτω όσες προκαλούνται από ισχυρά σοκ, μονοτονία κτλ.). Προσοχή εδώ να μην μπερδέψουμε το παραπάνω με τον ατομικισμό (τον οποίο μέχρι ενά σημείο ασπάζομαι).

Πρέπει να συμβιβαστούμε λοιπόν με την ιδέα ότι δεν είμαστε κάτι το special, αλλά ένα ψίχουλο από το καρβέλι της ανθρωπότητας, ελπίζοντας όμως ότι μέσα από τη ζωή μας θα κάνουμε αυτό το καρβέλι πολύ μα πολύ πιο νόστιμο. Πρέπει να συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι δεν θα αποτελέσουμε ποτέ το κέντρο του ενδιαφέροντος της ανθρωπότητας ή μιας κοινωνίας ή μίας κοινότητας. Άλλωστε σημασία δεν έχει αν συμβιβάζεσαι, όλοι συμβιβάζονται με κάτι, σημασία έχει με τι συμβιβάζεσαι.

The beauty and the…

Είμαι περίεργος άνθρωπος, έχω πολλά μα πάρα πολλά κολλήματα. Ένα από τα βασικά μου κολλήματα είναι η μανία μου να ξεχωρίζω το όμορφο από το ερεθιστικό. Μερικές φορές αυτά τα δύο μπλέκονται, αλλά γενικά δεν νομίζω ότι είναι το ένα και το αυτό.

Το ερεθιστικό έχει να κάνει μόνο με τις αισθήσεις. Πρώτα-πρώτα με την όραση, μερικές φορές με την όσφρηση και σε προχωρημένα στάδια με την αφή. Το ερεθιστικό ειναι κάτι το ρεαλιστικό, κάτι το απτό και το νιώθεις γενικά σε πολύ συγκεκριμένα μέρη του σώματός σου. Εν αντιθέσει το όμορφο παίζει με το μυαλό,οι αισθήσεις έχουν πολύ μικρό ρόλο σε αυτό που θεωρείς όμορφο, είναι ο εγκέφαλος αυτός που δίνει τα τρελά σήματα. Και φυσικά όταν θεωρήσεις κάτι όμορφο θα γίνει και ερεθιστικό, αντίστροφα δεν νομίζω ότι πάει.

Το όλο θέμα του μπερδέματος ερεθιστικού-όμορφου δεν ισχύει μόνο για ανθρώπους. Έχουμε παραδοθεί σε ένα σύνολο ηδονών σαν άνθρωποι και τείνουμε να ξεχνάμε το ωραίο παντού. Στην τέχνη, την καθημερινότητα, τον έρωτα, παντού… Στον δρόμο και παντού προτιμούμε να βλέπουμε σιλικονάτες κόπιες της Barbie σε διαγωνισμό για το πιο ξεβαμένο ξανθό παρά πραγματικά όμορφες κοπέλες. Στον δρόμο πάλι, προτιμούμε να βλέπουμε το κοντό όσο δεν πάει mini ή σορτς παρά ένα καλοσχεδιασμένο και όμορφο φόρεμα. Στη μουσική μας δείχνουμε προτίμηση στο γαργαλιστικό και στα μάτια υπερθέαμα των U2, παρά στην ομορφιά και την απλότητα των Anathema και των May Blitz, διαλέγουμε την υπερπαραγωγή της Gaga από την απλότητα των Starsailor και τη μαγεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, την glamour-ιά του 50cent από την δύναμη των Dark Tranquillity. Στο cinema διαλέγουμε την ευμάρεια-υπερβολή-αφθονία-απληστία του Hollywood σε σχέση με τον μινιμαλισμό ή και τη φτώχεια της Ευρώπης και της Ασίας. Στην ποίηση ακόμα διαλέγουμε την υπερβολή και τον στόμφο του Σωλομού από τον ωμό ρεαλισμό και τη δύναμη του Καββαδία.

Κατά τη γνώμη μου κάπου το χάνουμε το παιχνίδι και αρχίσαμε να το χάνουμε όταν το άφθονο έγινε εύκολο, όταν μας κατάπιε ο υπερκαταναλωτισμός. Προς Θεού δεν υποστηρίζω την και καλά “αναρχία” και την απομάκρυνση από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, απλά πιστεύω ότι λόγω της ευκολίας του υπερκαταναλωτισμού προσαθούμε να αντικαταστήσουμε το καλό και το χρήσιμο με το πολύ και το ξεκούραστο και το ακόμα πιο πολύ. Και το κακό ειναι ότι συνεχίζουμε μπαίνοντας σε ένα ατελείωτο loop, ανακυκλώνοντας την ενέργειά μας στην προσπάθεια για πιο πολύ και πολύ πιο πολύ.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όμορφο είναι θέμα παιδείας. Θα συμφωνήσω εν μέρει, δεν είναι μόνο παιδείας, σίγουρα αν έχεις μεγαλώσει με ΛεΠά και Άντζελα… αλλά υπάρχει πάντα και το γούστο και η προσωπικότητα, διαφορετικά πράγματα θεωρούν όμορφα δύο αδέρφια που έχουν μεγαλώσει με παρόμοια ερεθίσματα και ίσες ευκαιρίες. Δεν υπάρχει κάτι που να είναι αποδεκτό ως καθολικά όμορφο. Για ‘μένα το μόνο που χρειάζεται είναι η γνωριμία του καθενός με το “προσωπικό” του όμορφο. Αυτή η αίσθηση ότι μία σκοτεινή και ζεστή θάλασσα σε αγκαλιάζει γλυκά και από μακριά βλέπεις τα ερεθιστικά φώτα που καθρεφτίζονται στην επιφάνειά της, τα οποία συμβάλουν στην τελειότητα του τοπίου. Νομίζω ότι μετά από μία τέτοια γνωριμία όλοι θα αναζητούν ξανά και ξανά το όμορφο, το τέλειο.

Υ.Γ.: Τα πέρι τελειότητας σε άλλο άρθρο.

Society WTF?

Γενικά είμαι από τα άτομα που υποστηρίζουν την κοινωνία, με την έννοια ότι την γουστάρω. Θεωρώ βέβαια ότι μπορώ να ζήσω και μόνος μου σε μία σπηλιά χωρίς κανέναν άλλο, και διαφωνώ σε πάρα μα πάρα πολλά με το σύνολο της κοινωνίας, αυτό όμως δεν με εμποδίζει από το να τη θαυμάζω. ΟΜΩΣ η κοινωνία πολλές μα πάρα πολλές φορές με αηδιάζει, με κάνει να σιχαθώ την ύπαρξή μου ως ανθρώπινο όν.

Αφορμή αυτής της επίθεσης προς την κοινωνία (χαχα την είδα Hermann Hesse) είναι η συνέντευξη που πήρε η αντιπαθέστατη και ψυχρότατη Έλλη Στάη χθες από κάτι δίδυμες που έβγαλαν 19-φεύγα και πέρασαν ιατρική και φιλολογία. Κατ’ αρχάς να συγχαρώ τις κοπέλες για την επιτυχία τους, και στη συνέχεια να αρχίσω να βρίζω τα ΒΛΗΤΑ τους γονείς τους. Ρε σάπιε, ρε αποτυχημένε, καρακομπλεξικέ, οι κόρες σου έβγαλαν τα μάτια τους πάνω από τα άθλια σχολικά βιβλία και τα κατάφεραν jet, και εσύ αντί να τις πας να τις κεράσεις μπίρες ή ό,τι στο διάολο γουστάρουν τις πήγες στη Στάη να τις καμαρώσει το πανελλήνιο. ΜΠΡΑΒΟ! Φαντάζομαι είναι το όνειρο του κάθε παιδιού τη μέρα που μαθαίνει τη σχολή που πέρασε, να βγαίνει στα δελτία για να δοξάσει το “βαρύ” όνομα της φαμίλιας.

Από το γεγονός αυτό θα οδηγηθώ σε κάποιες γενικεύσεις με τις οποίες πολλόι θα διαφωνήσουν. Γενίκευση πρώτη: Οι περισσότεροι που κάνουν οικογένεια την κάνουν για να ολοκληρωθεί το image τους και (γενικευση δεύτερη) τα παιδιά αποτελούν ακόμη μία πινελιά στην εικόνα του ευτιχισμένου και καθ’ όλα τέλειου μίκρο-μέγαλο-ή σκέτου-αστού.

Ανάλυση της γενίκευσης νούμερο ένα: Ζω στην σύγχρονη κοινωνία, ασχέτως οικονομικού status και κοινωνικής τάξης, συνειδητά ή και υποσυνείδητα πρέπει να φωνάξω ότι δεν είμαι gay, ως “ανοιχτόμυαλος” και “πολιτισμένος” δεν μπορώ να κάνω κατά μέτωπο επίθεση στην gay κοινώτητα. Τι μου μένει; Ένας γάμος για κρύψω ακόμα και από τον εαυτό μου το πόσο ομοφοβικός είμαι. Τονίζω ότι όλα αυτα γίνονται υποσυνείδητα, οπότε δεν θα ήθελα να ακούσω βλακείες του style “εγω δεν το σκέφτομαι αυτό”, το υποσυνείδητο δεν το ελέγχεις!

Ανάλυση γενίκευσης νούμερο δύο: Έχω τη γυναίκα μου, την έχω βαρεθεί, με έχει βαρεθεί, έχει πάψει εδω και καιρό το τσίρκο που λέγεται γάμος να πουλάει την ποσότητα μούρης που θα ήθελα και καλό θα ήταν να αποδέιξω για ακόμη μία φορά τη βαρβατήλα μου, και τώρα με χειροπιαστές αποδείξεις… Το αποτέλεσμα αυτών των κόμπλεξ… Απόγονοι! Και βέβαια όσο πιο “πετυχημένα” είναι τα παιδιά μου τόσο περισσότερο προβάλω το τέλειο-γαμάτο-υγειές περιβάλλον του σπιτικού μου. Δεν με ενδιαφέρουν τα ταλέντα, οι κλίσεις και τα θέλω των παιδιών μου, πρέπει να είναι πρώτοι μαθητές, και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι τους και δεν τραβάνε στα γράμματα ΠΡΕΠΕΙ να τα στρέψω στον ΠΡΩΤ-αθλητισμό.

Όλοι μας, μα όλοι ζούμε μέσα στη γυάλα μας. Άλλου η γυάλα είναι για χρυσόψαρο, άλλου ενυδρείο και άλλου λίμνη ή και ωκεανός, όλες όμως έχουν όρια. Δεν θέλω λοιπόν να το παίξω ελιτιστής και έξω από την λούμπα των όσων έγραψα παραπάνω, απλά δεν γνωρίζω αν έχω υπάρξει πιόνι αυτού του θεατρικού, έστω και άθελά μου ως έρμαιο του υποσυνείδητου των γονιών μου.

Υ.Γ.: kids are innocent http://www.mangahere.com/manga/ikigami/v04/c019 και τα τρία acts του “The last lesson” arc.

Υ.Γ.: Ο homo sapiens πρέπει να ντρέπεται για την πάρτι μας.

Wall Streets

Το 1987 ο Gordon Gekko, μεγαλοχρηματιστής τον οποίο ενσάρκωνε ο Michael Douglas υποστηρίζει “Η απληστία είναι αγαθό”. Μετά από λίγο φυλακίζεται για απάτες και όταν βγαίνει από τη στενή, βρίσκει την άπληστη οικονομία που τόσο υποσήριξε και αγάπησε παραπαίουσα και θέτει την ίδια πρόταση σε μορφή ερώτησης “Είναι η απληστία αγαθό;”.

Οι δύο ταινίες “Wall Street” είναι πραγματικά καταπληκτικές. Ρεαλισμός! Το Hollywood κάνει δύο βουτιές στον πραγματικό κόσμο και μάλιστα στο πιο διεφθαρμένο σημείο του και τα καταφέρνει μια χαρά. Κυνισμός! Μόνο και μόνο ο υπότιτλος της δευτερης ταινίας λέει πολλά “Money never sleeps”. Οι καρκίνοι και οι καταχρήσεις που έχουν ταλαιπωρήσει τον Douglas στην πραγματική του ζωή του έχουν δώσει απίστευτα bad-ass, κυνική, σκληρη χροιά στην εμφάνισή του και ταιριάζει απίστευτα με τον άτιμο χαρακτήρα που υποδείεται.

Ώρα όμως να απαντηθεί και η ερώτηση, είναι τελικά η απληστία αγαθό; Όταν στην ταινία ρωτάνε κάποιον πόσα θέλει για να αποσυρθει αυτός απαντάει  εριστικά “περισσότερα”. Ένας άλλος εξαπατά την κόρη του και της παίρνει $100.000.000 από το λογαριασμό της. Κανένας απο τους δύο δεν φαίνεται ευτιχισμένος πάντως. Επομένως δεν γινεται ξεκάθαρο από την ταινία αν θεωρείται αγαθό η απληστία, αυτό που σου δείχνει σίγουρα πάντως ειναι ότι η απληστία αποτελεί κίνητρο, εμμονή και ψύχωση.

Ο Oliver Stone δεν είναι τυχαίος και το αποδεικνύει και σε αυτές τις δύο ταινίες, με ωραία και απλή σκηνοθεσία, χωρίς hollywood-ιανά φρου-φρου κι αρώματα αλλά και χωρίς όρεξη για ανούσιους ασιατό-πειραματισμούς.

Υ.Γ.: Ο Charlie Sheen σε σοβαρό ρόλο! Και παίζει και ωραία!

Υ.Γ.: Είναι ωραίο να βέπεις λεπτεπίλεπτη και αέρινη ομορφιά σε ταινίες και όχι πρωταγωνίστριες με μοναδικό προσόν το μέγεθος του στήθους τους. Συγχαρητήρια στο casting για την επιλογή της Carey Mulligan.

Hagakure

Έχοντας τρελαθεί με το “Hagakure”, έργο του Yamamoto Tsunetomo περί του κώδικα τιμής των samurai θα παραθέσω τα αποσπάσματα που θεωρώ σημαντικότερα αλλά και πυξίδα για την συμπεριφορά όλων. Πρώτα αναφέρω βιβλίο και μετά το απόσπασμα:

1:2, 2:9, 1:10, 1:21, 1:44, 1:45, 1:47, 1:50

2:18, 2:29, 2:34, 2:36, 2:48, 2:56, 2:86, 2:93, 2:93, 2:108, 2:111

3:1, 3:6

4:7, 4:14, 4:52, 4:54, 4:76, 4:78

5:61, 5:69, 5:81

6:21, 6:63

7:37

8:20, 8:42

9:3, 9:38, 9:39

10:1, 10:4, 10:16, 10:56

11:3, 11:124

Αν και γενικά είμαι ενθουσιασμένος με το Hagakure, να τονίσω ότι δεν συμφωνώ πλήρως με το σύνολό του.

Social Rules

Ο 5kazekage ξαναχτυπά, αυτή τη φορά σε ρόλο κοινωνιολόγου! Το έχω ξαναπεί ότι πολύ καιρό τώρα νιώθω just fine, καλό δεν είναι όμως να βγάζω λίγη χολή και να κριτικάρω ό,τι βλέπω γύρω μου; Θα μιλήσω το λοιπόν για τις ανθρώπινες σχέσεις. Χαχα, δεν θέλω να ακουστώ γκουχ-γκουχ-δούλος, μιλάω γενικά για τις διαπροσωπικές σχέσεις, όχι μόνο τις ερωτικές (Λέλος προς Καρδάση: σχέση).

Πιστεύω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είνα χαλαρές. Δεν εννοώ να μην δένεσαι με κάποια άτομα, απλά να μην γίνεσαι βδέλλα. Ακόμα και οι καλύτεροι φίλοι σου είναι λογικό να θέλουν την ελευθερία τους, δεν γίνεται να είσαι δικτάτορας και να ορίζεις τα πάντα στις διαπροσωπικές σου σχέσεις. Υπάρχει κάτι που λέγεται προσωπικός χώρος, χρόνος και ελευθερία, δεν είναι φυσιολογικό να καταναλώνεις όλο σου το είναι σε άλλους ανθρώπους, άσχετα με το πως νιώθεις για αυτούς. Αν θέλαμε να περιγράψουμε μία φυσιολογική σχέση δύο ανθρώπων με μαθηματικά θα θέταμε τους δύο ανθρώπους ως σύνολα Α και Β, υποσύνολα του δειγματικού χώρου Ω, ώπου Ω θεωρούμε την κοινωνία, τον περιγυρό μας, η σχέση τους θα ήταν κάπως έτσι: Με τους Α και Β να διαλέγουν ποιά στοιχεία θα περιέχει η τομή τους. Τονίζω και πάλι ότι δεν μιλάω μόνο για ερωτικές σχέσεις αλλά για όλων των ειδών, τις φιλικές, τις συγγενικές, από όλες θες να διαφυλάξεις μία γωνιά του εγώ σου. Γα παράδειγμα σχέσεις σαν αυτές: δεν τις θεωρώ φυσιολογικές.

Για τον δεύτερο τύπο “αφύσικης” σχέσης (κατά την γνώμη μου πάντα) δεν έχω να πω πολλά, απλά δεν ξέρεις τον άλλο και that’s all folks. Πάμε τώρα στον πρώτο τύπο. Αν είσαι το σύνολο Α τότε you are bad to the bone, βρήκες άτομο το οποίο μπορείς να εξουσιάζεις, το κάνεις να νιώθει ότι του είσαι απαραίτητος, ξεσπάς πάνω του, τρως όλο του τον χρόνο, τον κάνεις να τρέχει από πίσω σου σαν σκυλάκι και του δημιουργείς και τύψεις από πάνω, ότι δεν κάνει αρκετά για να αποδείξει την φιλία σας ή ότι άλλο έχετε. Είσαι ουσιαστικά ο κακός S&M εργοδότης που δεν θέλει να βλέπει τους υπαλλήλους να κάνουν διαλλειμα ούτε για τσιγάρο. Αν είσαι ο Β, περαστικά σου φίλε μου! Αποδέκτης των πάντων, έρμαιο των διαθέσεων του Α. Ίσως πού και πού να νιώθεις την πίεση, αλλά αμέσως μετά σου δημιουργούνται τύψεις που την ένιωσες, μεταμορφώνεσαι σε μουλάρι που κουβαλά τα βάσανα του Α και χαμογελάς κιόλας (ίσως το παράκανα με το χαμόγελο).

Σε μία παρέα, οικογένεια, στην ιδανική μου κοινωνία θα πρέπει να διαλέγεις τα άτομα στα οποία θες να ανοιχτείς και να έχετε σχέσεις ισότητας, να μην είναι κανένας ριγμένος, γιατί έστω και υποσυνείδητα νιώθεις την πίεση που τρώει σαν σαράκι την υπομονή σου και κάποτε θα ακουστεί ένα ΜΠΑΜ!

Σιχτίρ…Αγανάκτισα

Αγανακτισμένοι! Έλεγα να μην γράψω για αυτό το θέμα, γιατί έχει γίνει πολύ τσι μοδός και εγώ είμαι εναλλακτικό τυπάκι (αυταρέσκεια boost +2 douchebag-ness). Ναι, σκατά πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό τοπίο, σκατά τα πάντα άρα λογικό να διαμαρτυρόμαστε και να φωνάζουμε. ΑΛΛΑ…

… (καταραμένο αλλά) η όλη φάση δεν με εκφράζει. Ποτέ δεν ήμουν της πορείας και των διαδηλώσεων, αν και αριστερίζω στις απόψεις μου, αλλά οι αγανακτισμένοι για άλλο λόγο με χαλάνε. Ας πάμε πρώτα στα θετικά της όλης φάσης όμως. Καλό που υπάρχει , μια σχετική πάντα, κοινωνική αφύπνιση και καλό που είναι αχρωμάτιστο, που να σκυλιάζουν οι κνήτες δεν θα πουλάνε ριζοσπάστη στο σύνταγμα, γαμώ το κόλλημά τους, ούτε πανό του ΠΑΜΕ θα κρατάνε όλοι, όλα αυτά γίνονται γιατί ο κόσμος δεν γουστάρει τα κόμματα, όχι γιατί γουστάρει το ΚΚΕ και απλά φοβάται-ντρέπεται να το εκφράσει, γκε-γκε;

Τώρα στο αγαπημένο μου part όλων μου των άρθρων, τα αρνητικά!!! Το ότι δεν υπάρχει ομοιογέννεια στον πληθυσμό των αγανακτισμένων είναι και καλό και κακό. Θα μου πείτε πού είναι το κακό; Και θα απαντήσω, καλή είναι μία ενωμένη προσπάθεια κατά των όσων γίνονται. Hell yeah, it is, αλλά δίπλα στον πεινασμένο και τον άνεργο και τον βιοπαλαιστή παραπονιέται και τύπισσα που δεν μπορεί για πρώτη φορά φέτος να πάει δύο ταξίδια στο εξωτερικό (την ξέρω για αυτό το γράφω) και κάτι έπαθε. Όχι ο ελληνικός λαός δεν τα έχει πάρει που δεν μπορείς να κάνεις την κοσμοπολίτικη dolce vita σου! Αρνητικό number two: κανείς σχεδόν δεν ξέρει για ποιό λόγο πάει στο σύνταγμα, η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (όχι από τα κανάλια) πάει για χαβαλέ και βόλτα, δεκτό, μην περιμένεις να αλλάξεις όμως τίποτα με αυτά τα μυαλά. Προέκταση του number two άρα αρνητικό 2.1: μήπως, λέω μήπως κάποιες μπέρδεψαν την πασαρέλα με τη διαμρτυρία; “Η κυρία δίπλα στον καράφλα με την ντουντούκα να έρθει πίσω από το κτίριο της βουλής να συμπληρώσει αίτηση για τα καλλιστεία του Ant1 παρακαλώ”. Τι τακούνι, τι φόρεμα και τι βάψιμο είδα δεν περιγράφεται, ΕΛΕΟΣ!

Ακόμα ένα αρνητικό, οι Che wannabes, που υπάρχουν βέβαια σε κάθε μορφή διαμαρτυρίας. Όχι, όχι και πάλι όχι, δεν θα ρίξεις την κυβέρνηση ρε σύντροφε. Επίσης, άστοχα πυρά!!! οι camera-men του mega και όποιου άλλου μεγάλου καναλιού βγάζουν μεροκάματο, ακριβώς όπως εσύ, και αν ήταν πιόνια, θα ήταν ακριβώς ίδια πιόνα με αυτούς το extra3 και των άλλων καναλιών με τηλεθέαση κάτω του 0.0000000003%, οπότε μην τους ρίχνεις laser ρε μπινέ, αυτά να τα κάνεις στους μεγαλο-δημοσιογράφους και τους καναλάρχες, αλλά εκεί μάλλον δεν σε παίρνει ε; Το ίδιο ισχύει και για τα άμοιρα τα μπατσόνια, δεν κάνουν ότι τους έρθει, διαταγές παίρνουν, μην τους γαμάς τα νεύρα… Και τελευταίο αρνητικό, το μέσο ελληνικό μικρο-λαμόγιο. Ψήφισες ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ; Δεκτό το να το έχεις μετανιώσει, όταν όμως τους ψήφισες για να σε βάλουν σε μία θέση, τότε η αξιοπρέπιά σου και μόνο θα έπρεπε να σε κρατάει σούζα απέναντί τους, είσαι άχρηστος, χωρις προσόντα και τρως χρήματα που θα μπορούσαν να τα εισπράττουν άξιοι άνθρωποι που έχουν κοπιάσει, σκάσε και παραιτήσου από τη θέση σου, μην παραπονιέσαι ότι σου κόψαν λεφτά, να λες πάλι καλά που συνεχίζουν και σου κάνουν ελεημοσύνη. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν μιλάω για το σύνολο των δημόσιων υπαλλήλων, αλλά για αυτούς που διορίστικαν από την πίσω πόρτα.

Είναι ok και πραγματικά ωραίο το να ξυπνάς και να μην ανέχεσαι ό,τι παίζεται στις πλάτες σου, αλλά καλό είναι να αναγνωρίζουμαι και τα αρνητικά στοιχεία των όσων κάνουμε.

Υ.Γ.: St. anger για να γουστάρουμε και γιατί νομίζω ότι ταιριάζει.

Υ.Γ.1: Μπορεί ο τόνος μου να θυμίζει λίγο faeenamalaka, αλλά τα έχω πάρει.

Heartless Kingdom

Αν ζούσα στην Ιαπωνία μπορεί να ήμουν από εκείνα τα λιπόσαρκα παιδάκια με τα γυαλιά που ο κάθε φακός τους ζυγίζει 3kg , να είχα μαλλί καπελάκι και να χάλαγα όλη μου τη μέρα διαβάζοντας manga και λιώνοντας στον υπολογιστή. Δεν είμαι όμως (δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ξέρω) οπότε δεν μπορώ να ανεχτώ το χειρότερο manga που βγήκε ποτέ. Ναι, μιλάω για το Kingdom Hearts! Αγαπητά στελέχη της Disney, δεν είστε σχιστομάτηδες, ούτε κατεστραμμένοι από χέρι, επομένως δεν πληρείτε τις απαραίτητες προυποθέσεις για να γράψετε και να εκδόσετε ένα καλό manga.

Γλυκανάλατο story, το έχουμε ξαναδεί αυτό σε manga, ok. Αδιάφορο σχέδιο, και αυτό το έχουμε ξαναδεί, ειδικά σε manwha. Γενική αδιαφορία λοιπόν, τι ειναι όμως αυτό που το κάνει το χειρότερο manga evah; To fusion! Αν δεν είσαι jazz μουσικός ή φαραώ στο Yu-Gi-Oh!, μην προσπαθείς να κάνεις fusion το κέρατό μου. Τα action manga έχουν κάτι το επικό, δεν μπορείς να τα σοδομίζεις χώνοντας έναν βασιλιά μίκυ μέσα, άκου εκεί βασιλιάς μίκυ, ΘΕΕ ΜΟΥ θα πεθάνω απ’ τα γέλια.

Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε σε αυτούς που ξέρουν να τα κάνουν καλύτερα, και όχι να γράφουμε αυτάρεσκα στα εξώφυλλα “Το manga φαινόμενο”. Όσο το Kingdom Hearts είναι manga, άλλο τόσο ειναι μονόκερος ένα άλογο με strap-on στο κεφάλι. Όσο για το φαινόμενο… δεν θα το σχολιάσω καν. χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Love it or Hate it

Happy birthday to me… Yay… Hooray… 21 πλέον και με δουλεύουν όλοι ότι έγινα σκατόγερος… Καλά, καλά, θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε. Λοιπόν, νομίζω ότι όλοι έχουν βαρεθεί πλέον το blog μου, αλλά I do not give a shit και θα συνεχίσω ακάθεκτος (ναι απειλή είναι αυτό), ειδικά σήμερα που είναι τα γενέθλιά μου έχει extra άκυρο-στοχαστικό-ηλίθιο post, from 5kazekage to the masses… Hell yeah!

Έτσι γιατί μου ήρθε στην τρέλα και γιατί χθες δουλεύαμε τον Λέλο, σήμερα θα post-άρω περί έρωτος και αγάπης. Κατ’ αρχάς να πω ότι δεν θεωρώ το ένα απαραίτητη προυπόθεση του άλλου, και ότι στην περίπτωση σύνδεσής τους η ύπαρξη της αγάπης έπεται αυτής του έρωτα, και μάλιστα με μεγάλη καθυστέρηση. Ο έρωτας υπάρχει, είναι μία ψυχοσωματική κατάσταση όπου νιώθεις μία έλξη για κάποιο άλλο πρόσωπο, κάτι πολύ παραπάνω από μία απλή κτηνώδη σεξουαλική έλξη. Σε τραβαει το μυαλό, η εμφάνιση, ο τρόπος που μιλάει ένα άτομο, οι ιδέες του, γενικά το σύνολό του, και μαζί με μία μικρή μαγεία από τις ορμόνες γίνεται το κακό.

Να πω και τα περί αγάπης τώρα… Να ξεκαθαρίσω όμως πρώτα, ότι δεν θεωρώ τον έρωτα κάτι βραχυπρόθεσμο που χάνεται νωρίς, ανάλογα με το πόσο σε τραβάει το άλλο άτομο τόσο μένει αμείωτο το ενδιαφέρον, θεωρώ επομένως δυνατή τη συνύπαρξη έρωτα και αγάπης. Σύμφωνα με την ελλιπή λοιπόν κοσμοθεωρία μου, η αγάπη έρχεται μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν έχει την επιπολαιότητα του έρωτα (όταν αυτός υπάρχει μόνος του). Όταν αγαπάς πραγματικά κάποιον/α δε χρειάζεται να το λες συνέχεια, κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μην επαναλαμβάνονται για να μην χάνουν την αξία τους, σε αντίθετη περίπτωση νομίζω ότι πιέζεις τον εαυτό σου να πεισθεί για κάτι που δεν ισχύει. Αντίστοιχα δεν χρειάζετε να ζητάς την απόδειξη της ύπαρξής της αγάπης, κάποια πράγματα απλά δεν μπορείς να τα χειριστείς όπως τα μαθηματικά (god damn it), δεν χειάζεται ακόμα, να κάνεις κάτι για να την αποδείξεις στον άλλο, αν υπάρχει, υπάρχει για το άτομο, την ψυχή, τον χαρακτήρα και όχι για τις μαλακιούλες που θα την τονίσουν για 20 nanosecond.

Τι άλλο;… Τι άλλο;… Ωωωω ναι ξέχασα να τα χώσω στις βλακείες πέρι ανεκπλήρωτης αγάπης. Όχι φίλε μου, δεν την αγαπάς και αυτή δεν ανταποκρίνεται, απλά δεν δέχεσαι την απόρριψη, δεκτό! Περιφάνεια, κόλλημα, εγωισμός, υπάρχουν διάφοροι λόγοι, όμως αυτό δεν είναι ανεκπλήρωτη αγάπη αλλά μονομερής έλξη. Αν ακούσω ξανά από κάποιον τις βλακείες για ανεκπλήρωτη αγάπη θα του αναπτύξω, in his face, τη θεωρία μου. Φίλε μου απλά είσαι τόσο απελπισμένος και δειλός για να συνεχίσεις κανονικά τη ζωή σου και κολλάς, εξιδανικεύοντας οποιαδήποτε αποτυχία σου. Σταμάτα να ζεις τον κόσμο των μεξικάνικων serials και των γλυκανάλατων έντεχνων τραγουδιών και βάλε τον ρεαλισμό στη ζωή σου.

Και τέλος να φωνάξω δυνάτα ότι ΔΕΝ υπάρχει αξιωματική αγάπη, ούτεν καν αυτή της μάνας.

Υ.Γ.: Εν μέρει εμπνευσμένο από τον tsironako.

Υ.Γ.2: Ευχαρστώ πολύ όσους με διαβάζουν ακόμα, τους θέτω σύνολο Α και ελπίζω το Α να ανήκει στους Ν.

Υ.Γ.3: Το άρθρο γράφτηκε στις 19 του μήνα.