Tranquillity Was Blown Into Darkness

DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY…

Το νεο dvd των Dark Tranquillity βγήκε και όπως ήταν αναμενόμενο γαμεί και δέρνει. Οι dt δείχνουν επί σκηνής γιατί είναι η μακροβιότερη μπάντα από το Gotenburg και γιατί οι οπαδοί τους δεν τους εγκατέλειψαν ποτέ. Το συγκρότημα επί σκηνής τα σπάει (όπως και στο προηγούμενο dvd-”Live Damage”) και το κοινό ανταποκρίνεται αντιστοίχως (σε αντίθεση με το προηγούμενο dvd-”Live Damage”). Το setlist του “Where Death Is Most Alive” εννοείται πως περιέχει τα κλασικά on-stage κομμάτια των dt όπως τα: Therein, Punish My Heaven, Final Resistance, The Treason Wall κ.τ.λ. αλλά είχε και για πρώτη φορά το The Mundane And The Magic. Η κοπέλα που είχαν για τα ντουέτα ήταν πάρα πολύ καλή (και πάρα πολύ ωραία).

Τώρα για το δεύτερο dvd της εν λόγω κυκλοφορίας. Το documentary για τη μπάντα είναι αρκετά ενδιαφέρον, πλήρες και η μεταφορά του στην οθόνη πολύ πετυχημένη. Τα promo videos είναι ό,τι περιμένει κανείς, τα promo videos. Όμως αυτό που κυριολεκτικά τα σπάει είναι το live archive που περιέχει live υλικό της μπάντας από το 1991 (σαπίλα) μέχρι και σήμερα.

Γενικά η σκηνοθεσία και η παραγωγή τόσο του live όσο και του documentary είναι πάρα μα πάρα πολύ καλές. Ok, όσοι είχαν δει το dvd των Nevermore ίσως να περίμεναν άλλη μία εκπληκτική dvd παραγωγή της Century Media.

Υ.Γ.: Μοναδικό ξενέρωμα στο live το πουκάμισο Carpathian Forest (δεν τους πάω τους άτιμους) του Jivarp.

Υ.Γ.: Αντιστάθμησμα του παραπάνω ξενερώματος το Jack Daniels περικάρπιο του Henriksson

Υ.Γ.: DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY, DARK TRANQUILLITY…

1408, Is It Your Lucky Number?

Γιατί αν it is ξανασκέψου το, το σκέφτηκες; Δεν αλλάζεις γνώμη; Τότε για δες το 1408, την ταινία του Stephen King… Αααα τώρα το σκέφτεσαι καλύτερα… τι;;; Αποφασίζεις ότι το 13 σου φαίνεται πιο τυχερό τελικά; Όπως κατάλαβες θα γράψω πάλι για τον King γιατί είναι απλά θεός και γιατί το 1408 είναι η πρώτη ταινία βασισμένη σε βιβλίο του που πρέπει να τον κάνει περήφανο. Και περιέργως όχι τόσο λόγω σεναρίου…

Σεναριακά αναφέρεται σε έναν συγγραφέα που ασχολείται με τη horror λογοτεχνία και για να κατεβάσει ιδέες πάει σε μέρη που θεωρούνται στοιχιωμένα, λόγω της ενασχόλησής του με το θέμα έχει γίνει κυνικός και ατρόμητος, όμως το Dolphin Hotel και πιο συγκεκριμένα το δωμάτιο 1408 κρύβει εκπλήξεις. Ότι θεωρούσε φαντασία ο συγγραφέας μας γίνεται πραγματικότητα, και ο King βρίσκει για άλλη μία φορά τον πιο σαδιστικό τρόπο για να βασανίσει τον χαρακτήρα του.

Επομένως σεναριακά δεν υπάρχει επανάσταση. Η σκηνοθεσία όμως σε αφήνει σύξηλο, είναι πάρα πολύ καλή και για ταινία του είδους απλά τέλεια, ακόμα και φωτογραφία με άποψη έχει σε μια ταινία που είναι γυρισμένη σε ένα δωμάτιο. Οι ερμηνείες είναι και αυτές πολύ καλές με τον Samuel Jackson να είναι πάντα ο style-άτος εαυτός του και τον John Cusack να είναι πολύ πειστικός. Και δικαίως κέρδισε δύο βραβεία και έθεσε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες.

Το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι το “Όλα είναι δυνατά” που δεν το έχω διαβάσει ακόμα, επομένως το 1408 με παρότρυνε να κάνω δύο πράγματα, να διαβάσω το εν λόγω βιβλίο και να δω και άλλα έργα του Mikael Hafstrom (ο σκηνοθέτης του 1408).

Υ.Γ.: Αν προσθέσεις τα ψηφία του 1408 θα παρατηρήσεις ότι 1+4+0+8=13 spooky…

In da Hood

-Nigga, I’ve heard ya leavin’

-Yeah

-Nigga, be well and don’t be a menace to the South-central while drinking your juice in the hood

Αυτή είναι η συμβουλή όταν ένας νεαρός μαύρος φεύγει από το γκέττο, στο “Don’t be a menace to the south central while drinking your juice in the hood” τουλάχιστον. Η οποία είναι μία κάφρικη αμερικάνικη ταινία scαry-movie-κού χιούμορ που σατιρίζει τις ταινίες που ασχολούνται με τα γκέττο όπως οι “Boyz N the Hood”, “South Central”, “Menace II Society”, “Higher Learning” και “Juice”, και προφανώς ο τίτλος της ταινίας αποτελεί ένα σουρεάλ κολάζ των παραπάνω τίτλων.

Πρωταγωνιστές είναι ο Shawn Wayans και ο αδερφός του Marlon Wayans, γνωστοί στους περισσότερους από το Scary Movie 1, όπου έπαιζαν τον gay και τον μπαφικλή αντίστοιχα. Οι ερμηνείες δεν λένε και πολλά αλλά οι ατάκες προκαλούν γέλιο. Το σενάριο όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες αυτού του είδους είναι ανύπαρκτο, το ίδιο και η σκηνοθεσία, για φωτογραφία δε ας μην μιλήσω καλύτερα. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, καθώς τέτοιες παραγωγές δεν θέλουν να δείξουν την art πλευρά τους ούτε να θέσουν υποψηφιότητα για τα oscar, θέλουν να σε κάνουν να γελάς μέσα από το πιο άκυρο χιούμορ  που υπήρξε ποτέ, το οποίο παραμένει επίκαιρο ακόμα και 13 χρόνια μετά το έτος παραγωγής της ταινίας.

Μεγάλο κεφάλαιο σε αυτή την ταινία αποτελεί το soundtrack το οποίο περιέχει μόνο αράπικες rap-εριές (yar in da hood, rememba?) σε style “wu tang clan” και “snoop dogg”, μουσική άκρως ενοχλητική (τις ώρες που δεν βλέπω την ταινία) που όμως σε τέτοια ταινία δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

They are Trying to Seduce the Night

Τρεις βρομιαρέοι τυπάδες ξεχύνονται μέσα στη νύχτα και προσπαθούν να σε αποπλανήσουν. Οι ράστες και τα μούσια τους μάλλον δεν σου γεμίζουν το μάτι, οπότε τι αποπλανήσεις και μαλακίες, ας πάνε να δούνε καμιά τσόντα καλύτερα. Έλα όμως που τη στιγμή που πας να φύγεις σου παίζουν το καινούργιο τους album το Superfreak, από το intro κιόλας οι Nightstalker δεν έχουν πια μόνο το όνομα αλλά και τη χάρη.

Οι Nightstalker δεν είναι νέοι στο κουρμπέτι, το πρώτο τους album το έβγαλαν το 1994, οπότε μάλλον για βετεράνους μιλάμε, οι οποίοι με την εμπειρία τους και τη μαγκιά τους ήρθαν να μας τινάξουν τα μυαλά στον αέρα. Ίσως το καταλάβατε από το όνομα, ίσως να απορήτε ακόμα πάντως οι Nightstalker είναι stoner-άδες.

Ok γίνεται εμφανές από το είδος κιόλας ότι το Superfreak δεν θα φέρει καμία επανάσταση στα μουσικά δρόμενα, όμως σε κερδίζει γιατί τα υλικά κατασκευής του είναι πολύ γερά. Σε κερδίζει η Ozzy-like φωνή που υπάρχει σε κάποιες στιγμές του δίσκου, σε κερδίζει η cult προφορά στους ψίθυρους (τι περίμενες, Έλληνες και να έχουν προφορά του Cambrige ή του Manchester;;;;;), σε κερδίζουν οι πολύ καλές συνθέσεις και ερμηνείες και κυρίως σε κερδίζει η μαγκιά τους, διότι η ύπαρξη μαγκιάς αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργία καλού stoner.

Υ.Γ.: το τρίτο κομάτι του δίσκου λέγεται “Baby, God is Dead”, Nightstalker took his place θα προσθέσω εγώ.

Υ.Γ.: το Σάββατο 14 Νοεμβρίου παίζουν στο An club με Vibratore Bizarro και 1000 MODS, είσοδος 12 euro, doors open: 22:00.

Whoever Opposes Karate Must Die

Εντάξει σαν karateka είπα να πω και εγώ τη βλακεία μου. Αλλά τι να κάνεις όταν η ταινία προσβάλει το karate; Για τη συγκεκρυμένη μόνο να γράψεις γελοίους τίτλους, γιατί αν κάνεις κάτι περισσότερο θα είσαι ελεεινός στόκος. Ο λόγος βέβαια για το Ip-Man. Μία κινέζικη παραγωγή του 2008.

Αν θέλετε να δείτε μία κλασική κακογυρισμένη κινεζιά του style “Τίγρης και Δράκος” ΜΗΝ δείτε το Ip-Man, το οποίο είναι μία σοβαρότατη παραγωγή που πραγματεύται πραγματικά γεγονότα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τη ζωή του Yip, του ανθρώπου που έβγαλε το Wing Chun Kung Fu (Αν και ο θρύλος θέλει το συγκεκρυμένο παρακλάδι του Kung Fu να ιδρύεται από μία γυναίκα που εξασκούταν ώστε να αντιμετωπίσει έναν πλούσιο Samurai που ήθελε να την παντρευτεί-την ταινία να ακούτε εσείς). Μέσα από το contrast μίας Κίνας πλούσιας και μίας Κίνας βασανισμένης από τον πόλεμο η ταινία περνά μηνύματα για την φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών, καθώς και για τον τρόπο ζωής γενικότερα.

Τρομερή εντύπωση μου έκανε η πλούσια παραγωγή, γεμάτα σκηνικά που θυμίζουν Hollywood, ερμηνείες που ξεπερνούν κατά πολύ τη μέση fighting παραγωγή, και κάμερα που βοηθά να καταλάβεις τις κινήσεις χωρίς όμως να χάνει την καλλιτεχνική της άποψη. Γενικότερα μία παραγωγή που σε τίποτα δεν θυμίζει Ασία (όχι οτι σνομπάρω τις ασιατικές παραγωγές, αλλά κατά κύριο λόγο το budget τους τις μειώνει πολύ).

Τώρα για να καταλάβετε τον τίτλο και για να μην γίνω ο περίγελος του net, στο τέλος της ταινίας ο πρωταγωνιστής παλεύει με έναν Ιάπωνα karateka στρατιωτικό που χρησιμοποιεί τις πολεμικές τέχνες καθαρά με μιλιταριστικούς σκοπούς, και του κάνει κήρυγμα το οποίο προσβάλλει λίγο τις Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες γενικότερα και το karate ειδικότερα. Ο τίτλος λοιπόν είναι διαννοουμενίστικο αστειάκι (και αν δεν σας άρεσε στ’ αρχίδια μου κιόλας).

Bookworms United f.c.

Οι βιβλιοθήκες πάντα ήταν χώροι που μου άρεσαν. Ίσως λόγω ησυχίας, άντε να ακούγεται το κλιματιστικό, το γύρισμα των σελίδων και όποιοι απόμακροι εξωτερικοί ήχοι. Ίσως λόγω μυρωδιάς, πάντα μου άρεσε η μυρωδιά του χαρτιού. Στην Ελλάδα από ό,τι ξέρω οι καλύτερες βιβλιοθήκες είναι οι πανεπιστημιακές. Το πανεπιστήμειο Πειραιώς στο οποίο φοιτώ έχει μία αρκετά μεγάλη, οργανωμένη και γενικότερα ικανοποιητική βιβλιοθήκη (και την καλύτερη ελληνική ηλεκτρονική βιβλιοθήκη).

Πρέπει όμως να είμαι σε κάποιο πανεπιστήμιο για να έχω τη δυνατότητα πρόσβασης σε μία αξιόλογη βιβλιοθήκη; Ok, κάποιοι θα μου πείτε ότι είναι ελεύθερη η είσοδος στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες και θα απαντήσω πως αν δεν είσαι φοιτητής δεν μπορείς να δανειστείς βιβλία και γενικότερα να αξιοποιήσεις όλες τις δυνατότητες που σου προσφέρει η κάθε βιβλιοθήκη. Αρκετοι δήμοι έχουν κάνει προσπάθειες για την ίδρυση και τη λειτουργεία βιβλιοθηκών, προσπάθειες που και μόνο σαν ιδέα είναι σίγουρα θετικές, η υλοποίηση τους όμως δεν είναι πάντα ικανοποιητική.

Ο δήμος νέου Ηρακλείου έχει μία αρκετα καλή και πλήρη βιβλιοθήκη. Ο δήμος νέας Ιωνίας έχει μία βιβλιοθήκη που επιοικώς θα χαρακτηριζόταν καφενείο, ελάχιστοι τίτλοι, άκυρες ή πανάρχαιες εκδόσεις και καμία οργάνωση. Πήρα σαν παράδειγμα αυτους τους δύο δήμους επειδή τους γνωρίζω αλλά και επειδή είναι γειτονικοί. Σίγουρα προκαλεί εντύπωση η εμφανής διαφορά σε δύο παρόμοιες (οικονομικά-κοινωνικά) και κοντινές περιοχές.

Δεν ξέρω τι προκαλεί αυτή τη διαφορά και σίγουρα δεν είμαι ο κατάληλος άνθρωπος για να προτείνει λύσεις. Πιστεύω όμως ότι θα ήταν καταπληκτική η συνεργασία των δύο δήμων για την πραγματοποίηση μιας ενιαίας βιβλιοθήκης που θα εξυπηρετεί τους πολίτες και των δύο. Μία τέτοια προσπάθεια θα ικανοποιήσει τους φίλους των βιβλίων (αλληλοσυμπλήρωση τίτλων) και σίγουρα το σύνολο των πολιτών των δύο δήμων (μοιρασμένα έξοδα για τη λειτουργία μίας βιβλιοθήκης), και δεν νομίζω ότι σε τόσο κοντινές περιοχές οι αποστάσεις θα αποτελούσαν πρόβλημα.

Antifan of Antichrist

Αδιάφορο, άθλιο, ασήμαντο, ασυνάρτητο και είμαι ακόμα στο “Α”, δεν νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσω με τα υπόλοιπα γράμματα.Αυτή είναι εν συντομία η κριτική μου για την ταινία που σύμφωνα με κριτικούς είναι ανατρεπτική, σοκαριστική, έπος και αριστούργημα που λίγοι θα κατανοήσουν το Antichrist. Ίσως και να μην το καταλαβαίνω, τι να πω. But let’s go pro (βλ. Bakuman).

Η ταινία είχε σαν βασική ιδέα από ό,τι κατάλαβα ότι όλοι κρύβουμε έναν αντίχριστο μέσα μας (με την έννοια της κακής μας πλευράς), αλλά ένα σταθερό, στιβαρό νόημα δεν μπόρεσα να βγάλω. Η πλοκή είναι ανύπαρκτη καθώς αν υπάρχει πλοκή η ταινία κάπου οδηγεί, και το Antichrist ξεκινά με ολίγον από τσόντα και θρήνο και τελειώνει με ολίγον απο τσόντα και τίποτα αφήνωντας το θεατή σύξυλο.

Το δάσος, αυτό το δάσος, το μόνο πράγμα που με σκλάβωσε σε αυτή την ταινία, ένα δάσος μέσα στο οποίο θα ήθελα να περπατήσω, πέραν όμως της ομορφιάς του φυσικού τοπίου η φωτογραφία του Antichrist δεν έλεγε τίποτα, δεν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το ίδιο και η σκηνοθεσία που άλλαζε άχαρα και γρήγορα την κάμερα από τους ηθοποιούς (δεν είσαι Blair Witch Project όμως), και γενικά δεν είχε κάτι αξιομνημόνευτο (εκτός και αν γουστάρεις slow motioin-noir πήδημα). Soundtrack-ικά είχε καλές επιλογές κοματιών και σε σημεία που ταίριαζαν αλλά σε πολύ λίγες στιγμές.

Από ηθοποιούς σε όλη την ταινία ουσιαστικά έπιαζαν μόνο δύο (δεν είσαι Ναυαγός όμως), γεγονός που αποτελεί μεγάλο ρίσκο καθώς ή θα σου βγει το βασίλειο της αγωνίας ή θα βαρεθείς να βλέπεις όλη την ώρα τις ίδιες φάτσες. Από άποψη ερμεινειών το Antichrist δεν είχε πρόβλημα (Dafoe/Gainsbourg είναι αυτοί) όμως έπασχαν οι ρόλοι και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ηθοποιών οι χαρακτήρες φαίνονταν κενοί και χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Ίσως είμαι ηλίθιος, ίσως έχω γεράσει από τα 19 μου, ίσως δεν μπόρεσα να κατανοήσω το μεγαλείο του, ίσως είμαι σεμνότυφος, ίσως χίλια δυο αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι βρήκαν σε αυτή την ταινία, δεν μπορώ να καταλάβω τι ήταν τόσο σοκαριστικό (πέραν κάποιων σκηνών διαστροφικού πορνογραφικού υλικού), δεν μπορώ να καταλάβω που υπήρξε το ταρακούνημα του συγχρονου κινηματογράφου που προκλήθηκε απο το Antichritst. Το είδα δύο φορές μπας και βγάλω κάποια άκρη… τίποτα, τίποτα και τίποτα…

Συνοψίζοντας και συνεχίζοντας αυτό που άφησα στη μέση βαρετό, βασανηστικό, βλαμένο…

Σαπίλα My Eternal Lover

Σαν γνήσιος fan της εκπληκτικής παραγωγής «Το Κακό», πήγα στη μία Οκτωβρίου (ημέρα πρεμιέρας) να δω το sequel του «Το Κακό Στην Εποχή Των Ηρώων». Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν μου άρεσε τόσο όσο το πρώτο.

Σε αυτή τη δεύτερη ταινία το budget ήταν εμφανώς μεγαλύτερο και επομένως η παραγωγήκαλύτερη και πηγμένη στα effects που όμως φαντάζουν γελοία μπροστά στις αντίστοιχες αμερικάνικες προσπάθειες. Και σεναριακά υπήρξαν αλλαγές, σίγουρα δεν γνωρίζω τα αρχικά σχέδια του κ.Νούσια (σεναριογράφος-σκηνοθέτης) αλλά στην πρώτη ταινία φαινόταν η καύλα του να φτιάξει ένα Splatter-Horror-Thriller έργο, το οποίο μέσα στη αποτυχία του έβγαζε γέλιο στο θεατή, στη δεύτερη ταινία τώρα έγινε προσπάθεια να γίνει πάντρεμα της κομμωδίας με το thriller (λέμε τώρα), κάτι που σίγουρα ξενέρωσε τους hardcore-fans της πρώτης ταινίας που γουστάρουν τη σαπίλα (κυριολεκτικά).

Από ηθοποιούς έπαιζαν οι γνωστοί παλιοί όπως Πέπη Μοσχοβάκου κ.τ.λ. αλλά και ένας στρατός από καινούργιους όπως ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο Αποστόλης Τότσικας, ο Μπίρος και ο πολύς Billy Zane. Προσωπικά θα ήθελα να συγχαρώ τον Τσιμιτσέλη που έχει βελτιωθεί υπερβολικά σαν ηθοποιός και τα τελευταία δύο χρόνια έχει γίνει αγνώριστος σε σχέση με τις πρώτες του δουλειές, στο «Κακό» έπαιξε μόνο για ένα λεπτό και σε έκανε να ξεκαρδιστείς, επίσης θα ήθελα να πω ότι ο Τότσικας παραμένει ό,τι πιο ξενέρωτο στην ελληνική σκηνη.

Σίγουρα ο ελληνικός κινηματογράφος έχει ξεπέσει (όχι ότι ήταν ποτέ η κορυφή της έβδομης τέχνης) και χρειάζετε παραγωγές που θα δώσουν ροή στο συστημά του, σίγουρα τα «Κακό» δεν αποτελούν και τις πιο ποιοτικές παραγωγές όμως είναι δύο ευχάριστες δουλείες που σε αφήνουν με ένα χαμόγελο στο τέλος τους, και σίγουρα παραγωγή με την παραγωγή θα βελτιωθούν όλοι και οι ηθοποιοί και οι παράγωγοι και τελικά θα βελτιωθεί ο ελληνικός κινηματογράφος.

Υ.Γ.: Γουστάρω αρχαία ελληνικά στα flashbacks στην αρχαία Ελλάδα.

Shadows, stories and music…

Όσοι αγνόησαν τον Ολυμπιακό στις 16 Σεπτεμβρίου (έπαιζε με την alkmaar ή κάπως έτσι) και πήγαν μέχρι το Βύρωνα να δουν τον Θανάση Παπακώνσταντίνου δεν έχασαν. Η συναυλία ήταν καταπληκτική. Support δεν υπήρχε, αλλα τι να το κάνεις; Ο Θανάσης αξίζει για 10 μουσικούς, ο άνθρωπος είναι η κουλτούρα η ίδια, και παρά το style της μουσικής του ήταν πολύ κοντα στο κοινό.

Οι μουσικοί ήταν όλοι τέλειοι με τον τρομπετίστα ειδικά να συνουσιάζει μητέρες (να γαμάει μανούλες δηλαδή), και με λιγότερο καλό τον βιολονίστα όταν αποφάσιζε να τραγουδήσει. Το setlist αποτελούταν απο 2-3 τραγούδια απο το καινούργιο album του Παπακωνσταντίνου και τα υπόλοιπα κομμάτια ήταν από τις παλαιότερες δουλειές του, και από ότι φάνηκε η επιλογή των κομματιών δεν ήθελε να αφήσει κανέναν παραπονεμένο, για αυτό και η συναυλία κράτησε κάτι λιγότερο από τρεις ώρες! Και το κοινό φάνηκε να γουστάρει.

Το θέατρο βράχων ήταν μια καταπληκτική επιλογή καθώς ο επιβλητικός βράχος δημιουργούσε μία περίεργη ατμόσφαιρα. Ευτυχώς ο άστατος καιρός των ημερών δεν μας τα χάλασε. Το μόνο αρνητικό σημείο ήταν τα μέλη μίας οργάνωσης που ανέβηκαν στη σκηνή και μίλησαν για την ελευθέρωση κάποιων Σέρβων που φυλακίστηκαν  (κάνε μια πορεία, what da fuck?!)

The King of Darkness is Born! Bow thy Heads

Ο Elric του Melnibone ίσως είναι ο πιο καταραμένος ήρωας που έχει δημιουργηθεί ποτέ στο χώρο της ηρωικής φαντασίας, είναι ένας ήρωας που η μοίρα τον έχει σημαδέψει, τον έχει κάνει παιχνίδι των θεών και των ανθρώπων. Στα βιβλία όμως του Michael Moorcock δεν υπάρχουν εκτεταμένες αναφορές στηα πρώιμα χρόνια του ήρωα. Για να συμπληρωθεί αυτό το κενό υπήρξε η κυκλοφορία του comic “Elric: The Making Of A Sorcerer”.

To comic αυτό κυκλοφορεί απο την εταιρία “DCcomics” και για τη δημιουργία του συνεργάστηκαν ο Michael Moorcock, ο Walter Simonson, ο Steve Oliff και ο John Workman, με τους Simonson και Oliff να αναλαμβάνουν το εικαστικό μέρος, το οποίο ήταν και το πιο απογοητευτικό στο σύνολο της κυκλοφορίας. Κλασικότροπο αμερικάνικο σχέδιο που θυμίζει “superman” και δεν δίνει καμία έμφαση στις λεπτομέριες. Πιστεύω πως ένα πιο manga-like σχέδιο θα έκανε καλύτερη δουλειά.

Τώρα όσον αφορά την ιστορία είναι μία αναμενόμενη Moorcock δουλειά που αφήνει όλους τους fans των βιβλίων ικανοποιημένους, δείχνοντας με ωραίο τρόπο τα χρόνια του Elric πριν γίνει αυτοκράτορας, καθώς και τις σπουδές του για να γίνει μάγος και τις διαμάχες με τον ξάδερφό του για το ποιός θα κάτσει στον “ρουμπινιένο θρόνο”. Τα μόνα παράπονα που ίσως υπάρξουν για το σενάριο αυτής της κυκλοφορίας θα είναι για κάποια αντιφατικά σημεία με τα βιβλία, όπως για παράδειγμα η φιλία των “Μελνιμπόνιων” με τον άρχοντα της γης “Grome”.