It Couldn’t Maximize My Pain

Το παιχνίδι-ονείρωξη των gamers των πρώιμων ’00s, το “Max Payne”, βγήκε σε ταινία (ξέρω ξέρω άργησα να γράψω για αυτό),  δεν φτάνει όμως με τίποτα τα δυσθεώρητα επίπεδα του παιχνιδιού.

Από μία action ταινία δεν περιμένεις να δεις oscar-ικές ερμηνείες και το “Max Payne” δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον τομέα. Βέβαια ούτε καμιά πρωτοποριακή σκηνοθεσία περιμένεις’ το κλασικό μοτίβο του αμερικάνικου κινηματογράφου εμφανίζεται κι εδώ, με κοφτή εναλλαγή σκηνών όταν αλλάζει θέμα, γρήγορη εναλλαγή στις σκηνές δράσεις και αργά περάσματα στις αναμνήσεις. Περίμενα εναγωνίως να δω τις Payne-ικές κινήσεις αλλά εμφανίστηκαν μόνο μία φορα σε όλο το έργο.

Σεναριακά έγινε ένα Extreme Makeover: scenario edition με τη βασική ιδέα να στηρίζεται στο παιχνίδι αλλά να εχει πολλές αλλαγές, που σίγουρα ξενέρωσε τους νοσταλγικούς gamers, αλλά ίσως κέρδισε κάποια άλλη μερίδα του κοινού με τις έξυπνες ιδέες περί παραισθήσεων.

Καταλήγοντας, ήταν μία παραγωγή του κιλού που μάλλον δεν θα ξαναδώ και δεν θα την πρότεινα και σε κανέναν, ωστόσο αν έχετε παίξει το παιχνίδι και δεν έχετε και τίποτα καλύτερο να κάνετε τσεκάρετε το αλλά μην περιμένετε να σας συναρπάσει.