The beauty and the…
Είμαι περίεργος άνθρωπος, έχω πολλά μα πάρα πολλά κολλήματα. Ένα από τα βασικά μου κολλήματα είναι η μανία μου να ξεχωρίζω το όμορφο από το ερεθιστικό. Μερικές φορές αυτά τα δύο μπλέκονται, αλλά γενικά δεν νομίζω ότι είναι το ένα και το αυτό.
Το ερεθιστικό έχει να κάνει μόνο με τις αισθήσεις. Πρώτα-πρώτα με την όραση, μερικές φορές με την όσφρηση και σε προχωρημένα στάδια με την αφή. Το ερεθιστικό ειναι κάτι το ρεαλιστικό, κάτι το απτό και το νιώθεις γενικά σε πολύ συγκεκριμένα μέρη του σώματός σου. Εν αντιθέσει το όμορφο παίζει με το μυαλό,οι αισθήσεις έχουν πολύ μικρό ρόλο σε αυτό που θεωρείς όμορφο, είναι ο εγκέφαλος αυτός που δίνει τα τρελά σήματα. Και φυσικά όταν θεωρήσεις κάτι όμορφο θα γίνει και ερεθιστικό, αντίστροφα δεν νομίζω ότι πάει.
Το όλο θέμα του μπερδέματος ερεθιστικού-όμορφου δεν ισχύει μόνο για ανθρώπους. Έχουμε παραδοθεί σε ένα σύνολο ηδονών σαν άνθρωποι και τείνουμε να ξεχνάμε το ωραίο παντού. Στην τέχνη, την καθημερινότητα, τον έρωτα, παντού… Στον δρόμο και παντού προτιμούμε να βλέπουμε σιλικονάτες κόπιες της Barbie σε διαγωνισμό για το πιο ξεβαμένο ξανθό παρά πραγματικά όμορφες κοπέλες. Στον δρόμο πάλι, προτιμούμε να βλέπουμε το κοντό όσο δεν πάει mini ή σορτς παρά ένα καλοσχεδιασμένο και όμορφο φόρεμα. Στη μουσική μας δείχνουμε προτίμηση στο γαργαλιστικό και στα μάτια υπερθέαμα των U2, παρά στην ομορφιά και την απλότητα των Anathema και των May Blitz, διαλέγουμε την υπερπαραγωγή της Gaga από την απλότητα των Starsailor και τη μαγεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, την glamour-ιά του 50cent από την δύναμη των Dark Tranquillity. Στο cinema διαλέγουμε την ευμάρεια-υπερβολή-αφθονία-απληστία του Hollywood σε σχέση με τον μινιμαλισμό ή και τη φτώχεια της Ευρώπης και της Ασίας. Στην ποίηση ακόμα διαλέγουμε την υπερβολή και τον στόμφο του Σωλομού από τον ωμό ρεαλισμό και τη δύναμη του Καββαδία.
Κατά τη γνώμη μου κάπου το χάνουμε το παιχνίδι και αρχίσαμε να το χάνουμε όταν το άφθονο έγινε εύκολο, όταν μας κατάπιε ο υπερκαταναλωτισμός. Προς Θεού δεν υποστηρίζω την και καλά “αναρχία” και την απομάκρυνση από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, απλά πιστεύω ότι λόγω της ευκολίας του υπερκαταναλωτισμού προσαθούμε να αντικαταστήσουμε το καλό και το χρήσιμο με το πολύ και το ξεκούραστο και το ακόμα πιο πολύ. Και το κακό ειναι ότι συνεχίζουμε μπαίνοντας σε ένα ατελείωτο loop, ανακυκλώνοντας την ενέργειά μας στην προσπάθεια για πιο πολύ και πολύ πιο πολύ.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όμορφο είναι θέμα παιδείας. Θα συμφωνήσω εν μέρει, δεν είναι μόνο παιδείας, σίγουρα αν έχεις μεγαλώσει με ΛεΠά και Άντζελα… αλλά υπάρχει πάντα και το γούστο και η προσωπικότητα, διαφορετικά πράγματα θεωρούν όμορφα δύο αδέρφια που έχουν μεγαλώσει με παρόμοια ερεθίσματα και ίσες ευκαιρίες. Δεν υπάρχει κάτι που να είναι αποδεκτό ως καθολικά όμορφο. Για ‘μένα το μόνο που χρειάζεται είναι η γνωριμία του καθενός με το “προσωπικό” του όμορφο. Αυτή η αίσθηση ότι μία σκοτεινή και ζεστή θάλασσα σε αγκαλιάζει γλυκά και από μακριά βλέπεις τα ερεθιστικά φώτα που καθρεφτίζονται στην επιφάνειά της, τα οποία συμβάλουν στην τελειότητα του τοπίου. Νομίζω ότι μετά από μία τέτοια γνωριμία όλοι θα αναζητούν ξανά και ξανά το όμορφο, το τέλειο.
Υ.Γ.: Τα πέρι τελειότητας σε άλλο άρθρο.
