Up and D(r)own

Η κατάθλιψη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μία πάθηση-πολυτέλια. Θεωρητικά έχεις λύσει κάποια προβληματά σου και έχεις ανέβει κάποια σκαλοπάτια της πυραμίδας του Maslow. Αν όλη τη μέρα δουλεύεις και προσπαθείς να βγάλεις τα προς το ζειν δεν έχεις χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες. Νομίζω ότι θα διαφωνήσω με αυτή την άποψη. Οι Ιάπωνες δουλεύουν όλη μέρα και είναι πρώτοι μαζί με τους Νορβηγούς στα ποσοστά κατάθλιψης. Yoohoo point taken!

Προφανώς και μέσα από το blog ενός no-lifer δεν θα βρεθεί ο τρόπος αντιμετώπισης της κατάθλιψης, αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία άμυνα απέναντί της. Eίναι η συνειδητοποίηση του ότι δεν είμαι-είσαι κάτι το ξεχωριστό. Απλά πρέπει ο καθένας μας να απαντήσει μέσα του το ερώτημα που θέτουν οι Soilwork στην τραγουδάρα Distance, “Am I really an exception?”. Και η απάντηση του ερωτήματος  by 5kazekage “Nope”.

Δεν θέλω να θίξω την ατομικότητα του καθενός, ούτε να πάρω το μέρος του κεφαλαίου για την μαζοποίηση του προλεταριάτου (ναι με μεγαλη δόση ειρωνίας), απλά να υπερασπιστώ τη ισότητα. Για να προλάβω κάποιους κακόβουλους ψείρες (βλ. papagandalf), δεν πιστεύω ότι η κατάθλιψη δεν έχει άλλη αιτία από το ψώνιο μας, αλλά ότι αρκετοί παθαίνουν κατάθλιψη λόγω του υπερτροφικού τους εγώ.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές ενός ομιχλώδους Καφκικού μυθιστορίματος, με το σύνολο της κοινωνίας να συμμετέχει σε πλεκτάνες και σκευωρίες πιο ύπουλες από τις πολιτικές των Ιαπώνων κυβερνητών σε βιβλίο του Shusaku Endo. Yup, φίλος είσαι ο no.1 υποψήφιος για κατάθλιψη.

Εγωκεντρισμός, με την έννοια του ναρκισσισμού, νομίζω οτι αυτή είναι η μεγαλύτερη αιτία των “ανούσιων” καταθλίψεων (ουσιώδεις θέτω όσες προκαλούνται από ισχυρά σοκ, μονοτονία κτλ.). Προσοχή εδώ να μην μπερδέψουμε το παραπάνω με τον ατομικισμό (τον οποίο μέχρι ενά σημείο ασπάζομαι).

Πρέπει να συμβιβαστούμε λοιπόν με την ιδέα ότι δεν είμαστε κάτι το special, αλλά ένα ψίχουλο από το καρβέλι της ανθρωπότητας, ελπίζοντας όμως ότι μέσα από τη ζωή μας θα κάνουμε αυτό το καρβέλι πολύ μα πολύ πιο νόστιμο. Πρέπει να συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι δεν θα αποτελέσουμε ποτέ το κέντρο του ενδιαφέροντος της ανθρωπότητας ή μιας κοινωνίας ή μίας κοινότητας. Άλλωστε σημασία δεν έχει αν συμβιβάζεσαι, όλοι συμβιβάζονται με κάτι, σημασία έχει με τι συμβιβάζεσαι.