Me vs. Myself
Ατομικισμός. Ο ατομικισμός έχει μία άσχημη χροιά, αλλά νομίζω ότι μπορεί να του δωθεί ένα καταπληκτικό νόημα. Ο ατομικισμός δεν είναι τόσο κτηνώδης όσο θέλουν να το παρουσιάζουν οι ηθικοπλάστες. Σίγουρα δεν μπορείς να ακολουθήσεις μία “θεωρία του αόρατου χεριού” στην ηθική πλευρά της ζωής, αλλά ούτε το κοινόβιο μίας κουμμούνας θα με ικανοποιούσε στην ηθική μου υπόσταση. Θέλω να νιώθω το εγώ μου.
Το εγώ μου με όλες του τις ατέλειες και τις αδυναμίες, με όλα του τα στραβά. Το εγώ μου είναι το μόνο πράγμα που είναι καθαρά ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Τίποτα άλλο δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά, παρά μόνο ο εαυτός μας. Χρήματα, αγαθά, μόφωση, διαπροσωπικές σχέσεις, όλα είναι κοινά με κάποιους, άρα εξαρτώνται πέρα από εμάς και από κάποιους άλλους. Όμως ο εαυτός μας από τη στιγμή της γέννησής μας, ή μάλλον της πρώτης μας πνευματικής πρωτοβουλίας, ανήκει καθαρά και μόνο σε εμάς.
Ο ατομικισμός, λοιπόν είναι ο πόλεμος που κάνουμε για να διαφυλάξουμε τη μόνη μας περιουσία, ειδικά τώρα, σε μία εποχή “δανεικών”. Ατομικισμός είναι η συνειδητοποίηση ότι πέρα από μία βιομάζα αποτελώ και μία πνευματική οντότητα, η οποία πρέπει να δυναμώσει και να θεριέψει. Μία πνευματική οντότητα που αν μείνει στάσιμη δεν θα παραμείνει αμετάβλητη και θα καταλήξει “αμερικανάκι”. Ατομικισμός είναι η προσπάθεια να γίνεις καλύτερος. Ατομικισμός είναι γενικά η προσπάθεια.
Προσπαθούμε για κάτι ατομικά και σε ατομικό επίπεδο θα κριθούμε, άσχετα με το πόσο συλλογικό είναι το αποτέλεσμα. Κάνουμε τα πάντα για τον εαυτό μας, όσο και να προσπαθούμε να πείσουμε τα φτωχά μυαλά μας για ανιδιοτελή μεγαλεία, όσο και αν θέλουμε να πάρουμε μία γεύση από τη δόξα της “θυσίας”. Θυσίας σαν αυτής του Ρομαίου ή και του Χριστού. Γιατί έχουμε μεγαλώσει με μία στρεβλή έννοια της θυσίας, γιατί μας έμαθαν να θαυμάζουμε τη μητέρα Τερέζα και όχι έναν ανώνυμο μοναχό ή ασκητή, γιατί η “θυσία” έχει μια glamour-ιά ενώ η αυτοπραγμάτωση έχει μοναξιά, σκοτάδι και πόνο.
Νομίζω ότι πρέπει να “θυσιάσεις” πολλά, σχεδόν τα πάντα προκειμένου να στεφθείς νικητής έναντι των αδυναμιών και των παθών σου, για να δαμάσεις και να κατακτήσεις το είναι σου, για να συμφιλιωθείς με την πραγματική σου φύση. Χρειάζεται να κάνει κανείς τρομερές “θυσίες” για να ξεπεράσεις πρώτα τον ναρκισσισμό και έπειτα την αποστροφή που του προκαλεί ο ίδιος του ο εαυτός. Πρώτα-πρώτα πρέπει να θυσιάσει κανείς τη βολή του, ώστε να αρχίσει να σκέφτεται κριτικά γύρω από το πρόσωπό του.
Αν και θαυμάζω τον Sartre δεν θα συμφωνήσω με το “κόλαση είναι οι άλλοι”. Οι σχέσεις μας με τους άλλους είναι μία cop-ια της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας. Όσο αληθινός είμαι με τον εαυτό μου, τόσο αληθινός θα είμαι και με τους άλλους, απλή επαγωγική λογική. Αν κάποτε καταφέρουμε να αγαπήσουμε την ομορφιά αλλά και το μίασμα της ψυχής μας, ίσως καταφέρουμε να αγαπήσουμε και ένα κομμάτι της ανθρωπότητας, και το μέσο για να αγαπήσουμε την ψυχή μας είναι ο ατομικισμός.
Υ.Γ.: ΠΡΟΣΟΧΗ άλλο ατομικισμός και άλλο ναρκισσιστικός εγωκεντρισμός.
