Decomposing Grandeur
of ourselves

Αυγ.
27

«Αναζητώντας το νόημα του bushido-τον αληθινό δρόμο του samurai-το βρήκα στον  θάνατο. Στο δίλημμα μεταξύ ζωής και θανάτου διάλεξε δίχως δεύτερη σκέψη το θάνατο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σκεφτείς. Ατσαλώνεις τον εαυτό σου και προχωράς μπροστά. Η άποψη ότι το να πεθάνεις χωρίς να έχεις πετύχει τον σκοπό σου είναι αναίτιος θάνατος, και άλλες παρόμοιες αντιλήψεις, είναι μία ελαστική ερμηνεία του bushido, το «εύκολο» bushido των πρωτευουσιάνων από το Kyoto και την Osaka. Όταν φτάνει η στιγμή να διαλέξεις μεταξύ ζωής και θανάτου δεν έχεις τον χρόνο να σκεφτείς αν πέτυχες τον στόχο σου. Όλοι οι άνθρωποι προτιμούν τη ζωή και ως εκ τούτου μπορούν πάντα να βρουν λόγους για να παραμείνουν ζωντανοί.Εάν επιλέξεις να ζήσεις μολονότι σκόπευες να πεθάνεις, αυτό είναι δειλία. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου είναι επικίνδυνη. Εάν πεθάνεις ενώ είχες κατά νου να ζήσεις, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μάταιος θάνατος ή ακόμα και τρέλα, μα δεν είναι ντροπή. Αυτό σημαίνει να τιμάς πραγματικά το bushido. Εάν βιώνεις το θάνατο διαρκώς, κάθε αυγή και απόβραδο της ζωής σου, είναι σαν να είσαι εσαεί νεκρός. Έτσι αποκτάς την αίσθηση της ελευθερίας που σου επιτρέπει να πορεύεσαι τον δρόμο του bushido και να εκπληρώνεις το καθήκον σου, σε όλη σου τη ζωή χωρίς να σφάλεις.»-Yamamoto Tsunetomo

Ίσως παίρνει λίγο ελαφριά την αξία της ζωής, μάλλον γιατί είναι τρελαμένος Ιάπωνας, έχει όμως ένα δίκιο. Δεν μιλάω για το bushido γιατί δεν έχω προσωπική εμπειρία, έχει δίκιο όσον αφορά τις μεγάλες αποφάσεις. Ποτέ δεν έχεις το χρόνο που χρειάζεσαι, και αν τον έχεις θα τον σπαταλήσεις σε ανούσιες υπεραναλύσεις. Όσο και αν ακούγεται περίεργο από έναν κλασσικό μετρημένο και πειθαρχημένο Ιάπωνα νομίζω ότι αυτό που θέλει να πει είναι μη χάσεις τα σημαντικά γεγονότα της ζωής μένοντας αδρανής από φόβο ότι θα σφάλλεις, Μπες στην αρένα της ζωής με αυτοπεποίθηση και αυθορμητισμό και άρπαξέ την από τα μαλλιά, δεν πρέπει ποτέ όμως να προδώσεις την ηθική και τις αξίες σου.

Υ.Γ.: Καλό χειμώνα, και ας την απεχθάνομαι αυτή την «ευχή».

Advertisements
Ιον.
08

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ ιδιαίτερα με το θέμα Κανέλλη vs. Κασιδιάρης, γιατί όλος ο κόσμος ασχολείται με αυτό, απλά θα πω Koreans do it way better:

Απρ.
03

In the days of my youth I was told what it was to be a man. Now I’ve reached the age I’ve tried to do all those things the best  I can. Τάδε έφη… Led Zeppelin. Ουφ, πόσο θεοί! Όμως ας μην ασχοληθούμε με κάτι το οποίο παραδέχεται το σύνολο της ανθρωπότητας, ας πάμε σε κάτι άλλο. ΤΙ ΓΑΜΑΤΟΣ ΣΤΙΧΟΣ! Yep still in the days of my youth, αλλά και σε certain age που πρέπει να κάνω και κάτι. Ναι, έχω ακούσει πολλά για το πως πρέπει να είναι ένας άντρας… Χμμ δεν ξέρω…

Ξεκινάμε με την κατηγορία που τρώει αβίαστα πούλο: την βαρβατίλα! Ναι όλοι μας έχουμε ακούσει ότι ο άντρας πρέπει να είναι macho και κτήνος και και και… Nope! Αν είναι έτσι προτιμώ να είμαι πουστάρα, ναι ξέρεις μωρέ, από αυτές τις κραγμένες. Smart is the new sexy. Μωρό, θες να σου δείξω το IQ test μου; Έλα γιατί; Μπορώ να το μεταφράσω σε 365348686 διαφορετικές γλώσσες…

Ok, τέρμα η ευχάριστη παρένθεση και ας μπούμε πάλι στο θέμα (που είχα αρχικά στο μυαλό μου). Καλά τα όσα ακούμε όντας σπόρια για το πως πρέπει να είναι ο άντρας και κυρίως για το πως πρέπει να είναι η συμπεριφορά του και ο χαρακτήρας του, but bullshit που λένε και φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Αρχικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να πιέσεις το παιδί μέσα σε μία φόρμα και να το κάνεις να νιώσει έστω και λίγη πίεση για το τι κάνει ο σωστός άντρας. Και μετά (τώρα είναι το σημαντικό), εσύ ρε μπινέ τι έκανες; Πότε όρισες με τις πράξεις σου κάτι που θα πρέπει να θαυμάσει και να αντιγράψει η επόμενη γενιά; Ναι κύριος, λείπουν τα πρότυπα, και φταις εσύ και η γενιά σου για αυτό, όπως σε μερικά χρόνια θα φταίω εγώ και η γενιά μου.

Το θέμα με τους πατεράδες είναι ότι στην αρχή είναι το παν για ‘σένα. Σαν φιγούρα είναι πολύ πιο επιβλητικοί (συνήθως) από τις μανάδες και το παιδικό μυαλό τους συνδυάζει με την απόλυτη ασφάλεια και σιγουριά, με την δύναμη, σχεδόν με τα πάντα. Ο πατέρας συνήθως αποτελεί μια ηγεμονική παρουσία μέσα στο σπίτι, η οποία σου κάνει τη χάρη να σε έχει υπό την αιγίδα της. Τι χαρά να είσαι κάτω από αυτήν την ασπίδα και τι πίεση και ψυχοπλάκωμα να νιώθεις ότι σου κάνουν τη χάρη να σε προστατεύουν. Fuck, είσαι γαμημένος πατέρας, θα έπρεπε να να νιώθεις ότι το παιδί σου σου κάνει χάρη και μόνο που υπάρχει (σε μικρές ηλικίες τουλάχιστον) και όχι να του δημιουργείς τύψεις που σε κουράζει με το θέμα της «προστασίας» του. Και φαντάσου ότι είμαι ακόμα στην αρχή, όπου οι πατεράδες αποτελούν το παν στον κόσμο ενός μικρού αγοριού.

Έτσι πάμε και στην συνέχεια που είναι λίγο πιο άσχημη. Φτάνει το βλαστάρι σε μία φάση (εφηβεία συνήθως) που καταλαβαίνει ότι κάτι πάει στραβά με την εικόνα της τελειότητας που έχει προσδώσει στον πατέρα του. Ο νομοθέτης του σπιτιού δεν τηρεί τον νόμο, από τα μικρά και ασήμαντα-που στα παιδικά μάτια φαίνονται κακουργήματα- στα σημαντικά και τα μεγάλα-που φτάνουν τα όρια της ιεροσυλίας. Θυμάστε στο «tree of life» τη γνώμη του μικρού για τον πατέρα Brad Pitt; Θα προσπαθήσω να μεταφέρω απόσπασμα του μονολόγου του μικρού, όσο τον θυμάμαι (αρκετά καλά δηλαδή). «Μας λέει να μην ακουμπάμε τους αγκώνες στο τραπέζι, αυτός το κάνει. Μας λέει να μην κακολογούμε κανέναν, αυτός βρίζει όλο τον κόσμο» . Ελάτε, πείτε ‘το, όλοι δεν έχουμε αντίστοιχα παραδείγματα; Ξέρω, ξέρω, για το καλό μας ήταν. Αρχίδια! Τα λόγια δεν μου κάνουν τίποτα, για την ακρίβεια παίζει να με τσαντίζουν κιόλας, θέλω να δω πράξεις. Στο παιδί ξέρεις πως φαίνεται αυτό; Βασανιστήριο για τη διασκέδασή σου. Του κόβεις το εύκολο και το βάζεις να κάνει κάτι που το ζορίζει απίστευτα, ενώ εσύ ο ίδιος αποτελείς το τέλειο αντιπαράδειγμα. Και η απάντηση στα παράπονά του είναι ένα αγριεμένο βλέμμα ή η ατακάρα του αιώνα «κάποια μέρα θα με ευχαριστείς για αυτό»- Ναι δεν βλέπεις; Αυτό κάνω τώρα.

Γενικά θυμάμαι-τι βλακεία- θυμάμαι ταινίες, βιβλία, ποιήματα και ό,τι άκυρο διαβάσω. Θυμάμαι λοιπόν και την «Επιστολή στον πατέρα» του Kafka. Μου είχε βγάλει πολλά αυτό το βιβλίο, δεν μου άρεσε πολύ όμως. Μετά από καιρό κατάλαβα γιατί, γιατί ακόμα και όταν το έγραφε ο Kafka, βρισκόταν κάτω από τη σκιά της καταπίεσης του πατέρα του. Προσπαθούσε να εξαπολύσει μια λυσσαλέα επίθεση ενάντια στο «τοτέμ», «την κολόνα», «τον ηγέτη» της οικογένειας και των παιδικών του χρόνων και διάλεγε τη μορφή ενός canis αντί για αυτή του λύκου. Προσπαθούσε να γκρεμίσει τα τείχη που είχαν επιβληθεί στον εαυτό του και ξεκινούσε αμυνόμενος. Ίσως ήταν η εποχή, ίσως γιατί ο Kafka αγαπούσε υπερβολικά τον πατέρα του (τουλάχιστον έτσι υποστήριζε), δεν ξέρω.

Φυσικά και δεν συμβουλεύω τον κόσμο να αρχίσει να «επιτίθεται» στο άκυρο στους γονείς του. Απλά θα πρέπει και οι δύο πλευρές να γνωρίζουν πού στράβωσε το πράγμα, πού έγινε το λάθος. Αλλά εδώ έρχεται και πέφτει η ευθύνη και στις νέες γενιές. Δεν είσαι ο πατέρας σου, δεν ζεις τη ζωή του, τα λάθη που έκανε στη διαπαιδαγώγησή σου μπορεί να σου βγουν σε κουσούρια ή απλά να σου τη σπάνε αφάνταστα, αυτό δεν σε δικαιολογεί όμως ώστε να είσαι μαλάκας. Μπορούμε και πρέπει όλοι να προσπαθούμε για κάτι καλύτερο, λάθη έγιναν, είτε από άγνοια, είτε από βλακεία, ή και σαδισμό μερικές φορές αλλά shit happens. Το θέμα είναι η κριτική που έχεις κάνει στον πατέρα σου, ή η αποτροπή που νιώθεις για αυτόν να σε οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο από αυτόν. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσει κανείς οδηγίες, δεν υπάρχει δρόμος για να είσαι σωστός, υπάρχουν N τρόποι (όσος και ο πληθυσμός μας ρε, μην ξεχνάμε και τη στατιστική). Σίγουρα είναι δύσκολο το να φτάσεις σε ένα σημείο της ζωής σου και να πεις «ναι ρε πούστη, έζησα σύμφωνα με τις αρχές μου, ήμουν σωστός και αξιοπρεπής, ήμουν ο καλύτερος δυνατόν εγώ-αρκετά καλός τουλάχιστον». Είναι δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο, και σίγουρα όχι κληρονομικό, ok, όπως σε όλα τα πράγματα κάποιοι ξεκινάνε με προβάδισμα αλλά shit happens (deja vu), και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον αγώνα παρατηρείται πολύ συχνά το φαινόμενο «λαγός vs. χελώνα». Hard work is all that is needed, όπως και σε κάθε τι άλλωστε.

Ο Αρκάς είχε γράψει στις «Χαμηλές πτήσεις»: Οι γονείς σε βοηθάνε να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα που δεν θα είχες αν ήσουν ορφανός. Χαχα δεν συμφωνώ αλλά ήταν έξυπνο, για να κλείσουμε πάντως, δεν σε καθορίζει ο γονιός, σε επηρεάζει αλλά «εσύ είσαι εσύ και κανένας άλλος, κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς για τον εαυτό σου και άσε τους άλλους να λένε» όπως μου είχε πει ένας θεός καθηγητής στο λύκειο.

Υ.Γ.: Ίσως από το πως γράφω είναι λίγο παρεξηγήσιμο αλλά δεν απευθύνομαι μόνο σε άντρες (προς τις χιλιάδες αναγνώστριές μου ή να πω καλύτερα θαυμάστριες;).

Ιαν.
30

Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ναι, είναι μία πολύ παιδιάστικη ερώτηση, την κάνεις για να περάσει η ώρα σου με ένα μικρό διαολάκι που σου σπάει τα νεύρα, μπας και αρχίσει να σκέφτεται ώστε να βγάλει το σκασμό για μισό λεπτό. Τώρα, μεγάλος πια (ίσα μωρή εμπειρία), λέω να κάνω ξανά αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου. Λοιπόν, κύριε 5kazekage τι θα θέλατε να γίνετε;

5kazekage: (WTF? Σε συνέντευξη για δουλειά ήρθα;) Λοιπόν αγαπητέ, πέρα από τα προφανή (εισοδηματίας, δισεκατομμυριούχος, βασιλιάς του κόσμου, rockstar κ.τ.λ.) θα ήθελα να γίνω πολλά πράγματα. Αν θέλετε μία και μοναδική απάντηση θα σας απαντούσα ότι μάλλον θέλω να γίνω πολίτης του κόσμου. Όχι, όχι μην με παρεξηγήτε, δεν εννοώ έναν metrosexual ευρωπαίο με φουλάρι, αντάυγειες και γαλάζια μάτια που το παίζει διαννοούμενος. Όχι αγαπητέ, σιχαίνομαι αυτή τη γκροτέσκα καρικατούρα του homo-universalis – γενικά αντπαθώ την έννοια του homo-universalis αλλά πάει αλλού η συζήτηση. Να σας εξηγήσω λοιπόν τι εννοώ όταν λέω πως θέλω να γίνω πολίτης του κόσμου.

Επιθυμώ να βγω από τον μικρόκοσμό μου, να νιώσω το δέος και την απεραντοσύνη του μακρόκοσμου, να νιώσω μικρότητα ως ένα μόριο σκόνης  μπροστά στο σύνολο, αλλά και αξία ως ένα μοναδικό κομμάτι του όλου. Θέλω να καταφέρω κάποτε να υιοθετήσω ως στάση ζωής την αρμονία του εγώ μου με τον υπόλοιπο κόσμο. Να μπορέσω κάποτε να αποτινάξω απο πάνω μου το άγχος και ταυτόχρονα την αδιαφορία,μπας και μπορέσω να δω τον κόσμο από φιλοσοφική σκοπιά. Να νιώσω ότι ανήκω παντού, όχι ως ειδικός, όχι ως απαραίτητος ή ξεχωριστός, απλά ως ένας ακόμα.

Όχι αγαπητέ, δεν αντιφάσκω, ούτε έχουν αλλάξει οι απόψεις μου αυτούς τους δύο σχεδόν μήνες. Παραμένω λάτρης του ατομικισμού. Απλά θεωρώ τον εαυτό μου αθεράπευτα ρομαντικό. Είμαι ένας τεχνοκράτης ρομαντιστής. Ελπίζω κάποτε να ταυτιστώ με τον Martin Eden και τους υπόλοιπους ιδεαλιστές του Jack London. Ελπίζω ατομικά και εγωιστικά να γίνω κάτι παραπάνω από αυτό που είμαι.

Γιατί; Μα για να ικανοποιήσω το εγώ μου φυσικά. Για να καταφέρω να κοιτάξω τον κόσμο, όχι τους ανθρώπους, τον κόσμο και να του φωνάξω κατάμουτρα: ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΧΘΕΣ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΗΜΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ. Για να ικανοποιηθώ εγώ και ίσως άλλα πέντε-έξι άτομα.

Που θα μου χρησιμεύσει αυτό; Μα σας είπα, είμαι ρομαντικός! Δεν κρατώ ενθύμια του παρελθόντος, δεν εξιδανικεύω την καθημερινότητά μου, ούτε τρέφω αυταπάτες ιπποσύνης. Ποιά στοιχεία του ρομαντισμού με χαρακτηρίζουν λοιπόν; Φυσικά η ανυπέρβλητη βλακεία, η αισιοδοξία, ο εγωισμός (που χαρακτηρίζει όλους τους ρομαντικούς) και η απογοήτευση της επίτευξης ενός στόχου. Πάντα όταν κατάφερνα κάτι (πανελλήνιες, πρωτάθλημα, proficiency κ.α.) η χαρά μου κρατούσε μόνο μερικές στιγμές. Θέλω να κάνω τον εσώτερο 5kazekage να χαρεί, και μάλιστα να χαρεί με γαμημένη διάρκεια για κάτι που μόνος του κατάφερε. Κατάθλιψη; Δεν νομίζω. Εγωισμός; Ίσως.

Μόλις κατάλαβα τι θέλω να γίνω, συγγνώμη αλλά αν μπορείτε σβήστε το πολίτης του κόσμου και τις λοιπές ματαιόδοξα kitch μαλακίες. Θέλω να βγω νικητής από τη μάχη με τον εαυτό μου, όχι επικές βλακείες «good vs. evil». Απλά να μπορέσω κάποτε κοιτώντας πίσω να πω στον εαυτό μου «Not bad». Θέλω να γίνω κάποιος που δεν τον μισώ για όσα έκανε και όσα δεν έκανε. Ζητάω πολλά;

Ίσως πλατείασα και κούρασα, μάλλον έγραψα έναν τεράστιο πρόλογο για να καταλήξω σε δέκα λέξεις που θα μπορούσα να έχω γράψει από την αρχή, ίσως ήμουν ασυνάρτητος απλά προσπάθησα να μεταφέρω ολόκληρο τον αλγόριθμο του εγκεφάλου μου που οδηγεί στην προηγούμενη παράγραφο. Καληνύχτα και ευχαριστώ όσους με διαβάζουν.

Υ.Γ.: Please smile, smile when you think about me – Megadeth, A tout le monde

Υ.Γ.1: Κοιτώντας αυτό το άρθρο σκέφτομαι:…. WTF? Δεν ξέρω 🙂 .

Νοέ.
22

Ατομικισμός. Ο ατομικισμός έχει μία άσχημη χροιά, αλλά νομίζω ότι μπορεί να του δωθεί ένα καταπληκτικό νόημα. Ο ατομικισμός δεν είναι τόσο κτηνώδης όσο θέλουν να το παρουσιάζουν οι ηθικοπλάστες. Σίγουρα δεν μπορείς να ακολουθήσεις μία «θεωρία του αόρατου χεριού» στην ηθική πλευρά της ζωής, αλλά ούτε το κοινόβιο μίας κουμμούνας θα με ικανοποιούσε στην ηθική μου υπόσταση. Θέλω να νιώθω το εγώ μου.

Το εγώ μου με όλες του τις ατέλειες και τις αδυναμίες, με όλα του τα στραβά. Το εγώ μου είναι το μόνο πράγμα που είναι καθαρά ΔΙΚΟ ΜΟΥ! Τίποτα άλλο δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά, παρά μόνο ο εαυτός μας. Χρήματα, αγαθά, μόφωση, διαπροσωπικές σχέσεις, όλα είναι κοινά με κάποιους, άρα εξαρτώνται πέρα από εμάς και από κάποιους άλλους. Όμως ο εαυτός μας από τη στιγμή της γέννησής μας, ή μάλλον της πρώτης μας πνευματικής πρωτοβουλίας, ανήκει καθαρά και μόνο σε εμάς.

Ο ατομικισμός, λοιπόν είναι ο πόλεμος που κάνουμε για να διαφυλάξουμε τη μόνη μας περιουσία, ειδικά τώρα, σε μία εποχή «δανεικών». Ατομικισμός είναι η συνειδητοποίηση ότι πέρα από μία βιομάζα αποτελώ και μία πνευματική οντότητα, η οποία πρέπει να δυναμώσει και να θεριέψει. Μία πνευματική οντότητα που αν μείνει στάσιμη δεν θα παραμείνει αμετάβλητη και θα καταλήξει «αμερικανάκι». Ατομικισμός είναι η προσπάθεια να γίνεις καλύτερος. Ατομικισμός είναι γενικά η προσπάθεια.

Προσπαθούμε για κάτι ατομικά και σε ατομικό επίπεδο θα κριθούμε, άσχετα με το πόσο συλλογικό είναι το αποτέλεσμα. Κάνουμε τα πάντα για τον εαυτό μας, όσο και να προσπαθούμε να πείσουμε τα φτωχά μυαλά μας για ανιδιοτελή μεγαλεία, όσο και αν θέλουμε να πάρουμε μία γεύση από τη δόξα της «θυσίας». Θυσίας σαν αυτής του Ρομαίου ή και του Χριστού. Γιατί έχουμε μεγαλώσει με μία στρεβλή έννοια της θυσίας, γιατί μας έμαθαν να θαυμάζουμε τη μητέρα Τερέζα και όχι έναν ανώνυμο μοναχό ή ασκητή, γιατί η «θυσία» έχει μια glamour-ιά ενώ η αυτοπραγμάτωση έχει μοναξιά, σκοτάδι και πόνο.

Νομίζω ότι πρέπει να «θυσιάσεις» πολλά, σχεδόν τα πάντα προκειμένου να στεφθείς νικητής έναντι των αδυναμιών και των παθών σου, για να δαμάσεις και να κατακτήσεις το είναι σου, για να συμφιλιωθείς με την πραγματική σου φύση. Χρειάζεται να κάνει κανείς τρομερές «θυσίες» για να ξεπεράσεις πρώτα τον ναρκισσισμό και έπειτα την αποστροφή που του προκαλεί ο ίδιος του ο εαυτός. Πρώτα-πρώτα πρέπει να θυσιάσει κανείς τη βολή του, ώστε να αρχίσει να σκέφτεται κριτικά γύρω από το πρόσωπό του.

Αν και θαυμάζω τον Sartre δεν θα συμφωνήσω με το «κόλαση είναι οι άλλοι». Οι σχέσεις μας με τους άλλους είναι μία cop-ια της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας. Όσο αληθινός είμαι με τον εαυτό μου, τόσο αληθινός θα είμαι και με τους άλλους, απλή επαγωγική λογική. Αν κάποτε καταφέρουμε να αγαπήσουμε την ομορφιά αλλά και το μίασμα της ψυχής μας, ίσως καταφέρουμε να αγαπήσουμε και ένα κομμάτι της ανθρωπότητας, και το μέσο για να αγαπήσουμε την ψυχή μας είναι ο ατομικισμός.

Υ.Γ.: ΠΡΟΣΟΧΗ άλλο ατομικισμός και άλλο ναρκισσιστικός εγωκεντρισμός.

Οκτ.
11

Η κατάθλιψη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μία πάθηση-πολυτέλια. Θεωρητικά έχεις λύσει κάποια προβληματά σου και έχεις ανέβει κάποια σκαλοπάτια της πυραμίδας του Maslow. Αν όλη τη μέρα δουλεύεις και προσπαθείς να βγάλεις τα προς το ζειν δεν έχεις χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες. Νομίζω ότι θα διαφωνήσω με αυτή την άποψη. Οι Ιάπωνες δουλεύουν όλη μέρα και είναι πρώτοι μαζί με τους Νορβηγούς στα ποσοστά κατάθλιψης. Yoohoo point taken!

Προφανώς και μέσα από το blog ενός no-lifer δεν θα βρεθεί ο τρόπος αντιμετώπισης της κατάθλιψης, αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία άμυνα απέναντί της. Eίναι η συνειδητοποίηση του ότι δεν είμαι-είσαι κάτι το ξεχωριστό. Απλά πρέπει ο καθένας μας να απαντήσει μέσα του το ερώτημα που θέτουν οι Soilwork στην τραγουδάρα Distance, «Am I really an exception?». Και η απάντηση του ερωτήματος  by 5kazekage «Nope».

Δεν θέλω να θίξω την ατομικότητα του καθενός, ούτε να πάρω το μέρος του κεφαλαίου για την μαζοποίηση του προλεταριάτου (ναι με μεγαλη δόση ειρωνίας), απλά να υπερασπιστώ τη ισότητα. Για να προλάβω κάποιους κακόβουλους ψείρες (βλ. papagandalf), δεν πιστεύω ότι η κατάθλιψη δεν έχει άλλη αιτία από το ψώνιο μας, αλλά ότι αρκετοί παθαίνουν κατάθλιψη λόγω του υπερτροφικού τους εγώ.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές ενός ομιχλώδους Καφκικού μυθιστορίματος, με το σύνολο της κοινωνίας να συμμετέχει σε πλεκτάνες και σκευωρίες πιο ύπουλες από τις πολιτικές των Ιαπώνων κυβερνητών σε βιβλίο του Shusaku Endo. Yup, φίλος είσαι ο no.1 υποψήφιος για κατάθλιψη.

Εγωκεντρισμός, με την έννοια του ναρκισσισμού, νομίζω οτι αυτή είναι η μεγαλύτερη αιτία των «ανούσιων» καταθλίψεων (ουσιώδεις θέτω όσες προκαλούνται από ισχυρά σοκ, μονοτονία κτλ.). Προσοχή εδώ να μην μπερδέψουμε το παραπάνω με τον ατομικισμό (τον οποίο μέχρι ενά σημείο ασπάζομαι).

Πρέπει να συμβιβαστούμε λοιπόν με την ιδέα ότι δεν είμαστε κάτι το special, αλλά ένα ψίχουλο από το καρβέλι της ανθρωπότητας, ελπίζοντας όμως ότι μέσα από τη ζωή μας θα κάνουμε αυτό το καρβέλι πολύ μα πολύ πιο νόστιμο. Πρέπει να συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι δεν θα αποτελέσουμε ποτέ το κέντρο του ενδιαφέροντος της ανθρωπότητας ή μιας κοινωνίας ή μίας κοινότητας. Άλλωστε σημασία δεν έχει αν συμβιβάζεσαι, όλοι συμβιβάζονται με κάτι, σημασία έχει με τι συμβιβάζεσαι.

Σεπτ.
09

Είμαι περίεργος άνθρωπος, έχω πολλά μα πάρα πολλά κολλήματα. Ένα από τα βασικά μου κολλήματα είναι η μανία μου να ξεχωρίζω το όμορφο από το ερεθιστικό. Μερικές φορές αυτά τα δύο μπλέκονται, αλλά γενικά δεν νομίζω ότι είναι το ένα και το αυτό.

Το ερεθιστικό έχει να κάνει μόνο με τις αισθήσεις. Πρώτα-πρώτα με την όραση, μερικές φορές με την όσφρηση και σε προχωρημένα στάδια με την αφή. Το ερεθιστικό ειναι κάτι το ρεαλιστικό, κάτι το απτό και το νιώθεις γενικά σε πολύ συγκεκριμένα μέρη του σώματός σου. Εν αντιθέσει το όμορφο παίζει με το μυαλό,οι αισθήσεις έχουν πολύ μικρό ρόλο σε αυτό που θεωρείς όμορφο, είναι ο εγκέφαλος αυτός που δίνει τα τρελά σήματα. Και φυσικά όταν θεωρήσεις κάτι όμορφο θα γίνει και ερεθιστικό, αντίστροφα δεν νομίζω ότι πάει.

Το όλο θέμα του μπερδέματος ερεθιστικού-όμορφου δεν ισχύει μόνο για ανθρώπους. Έχουμε παραδοθεί σε ένα σύνολο ηδονών σαν άνθρωποι και τείνουμε να ξεχνάμε το ωραίο παντού. Στην τέχνη, την καθημερινότητα, τον έρωτα, παντού… Στον δρόμο και παντού προτιμούμε να βλέπουμε σιλικονάτες κόπιες της Barbie σε διαγωνισμό για το πιο ξεβαμένο ξανθό παρά πραγματικά όμορφες κοπέλες. Στον δρόμο πάλι, προτιμούμε να βλέπουμε το κοντό όσο δεν πάει mini ή σορτς παρά ένα καλοσχεδιασμένο και όμορφο φόρεμα. Στη μουσική μας δείχνουμε προτίμηση στο γαργαλιστικό και στα μάτια υπερθέαμα των U2, παρά στην ομορφιά και την απλότητα των Anathema και των May Blitz, διαλέγουμε την υπερπαραγωγή της Gaga από την απλότητα των Starsailor και τη μαγεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, την glamour-ιά του 50cent από την δύναμη των Dark Tranquillity. Στο cinema διαλέγουμε την ευμάρεια-υπερβολή-αφθονία-απληστία του Hollywood σε σχέση με τον μινιμαλισμό ή και τη φτώχεια της Ευρώπης και της Ασίας. Στην ποίηση ακόμα διαλέγουμε την υπερβολή και τον στόμφο του Σωλομού από τον ωμό ρεαλισμό και τη δύναμη του Καββαδία.

Κατά τη γνώμη μου κάπου το χάνουμε το παιχνίδι και αρχίσαμε να το χάνουμε όταν το άφθονο έγινε εύκολο, όταν μας κατάπιε ο υπερκαταναλωτισμός. Προς Θεού δεν υποστηρίζω την και καλά «αναρχία» και την απομάκρυνση από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, απλά πιστεύω ότι λόγω της ευκολίας του υπερκαταναλωτισμού προσαθούμε να αντικαταστήσουμε το καλό και το χρήσιμο με το πολύ και το ξεκούραστο και το ακόμα πιο πολύ. Και το κακό ειναι ότι συνεχίζουμε μπαίνοντας σε ένα ατελείωτο loop, ανακυκλώνοντας την ενέργειά μας στην προσπάθεια για πιο πολύ και πολύ πιο πολύ.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όμορφο είναι θέμα παιδείας. Θα συμφωνήσω εν μέρει, δεν είναι μόνο παιδείας, σίγουρα αν έχεις μεγαλώσει με ΛεΠά και Άντζελα… αλλά υπάρχει πάντα και το γούστο και η προσωπικότητα, διαφορετικά πράγματα θεωρούν όμορφα δύο αδέρφια που έχουν μεγαλώσει με παρόμοια ερεθίσματα και ίσες ευκαιρίες. Δεν υπάρχει κάτι που να είναι αποδεκτό ως καθολικά όμορφο. Για ‘μένα το μόνο που χρειάζεται είναι η γνωριμία του καθενός με το «προσωπικό» του όμορφο. Αυτή η αίσθηση ότι μία σκοτεινή και ζεστή θάλασσα σε αγκαλιάζει γλυκά και από μακριά βλέπεις τα ερεθιστικά φώτα που καθρεφτίζονται στην επιφάνειά της, τα οποία συμβάλουν στην τελειότητα του τοπίου. Νομίζω ότι μετά από μία τέτοια γνωριμία όλοι θα αναζητούν ξανά και ξανά το όμορφο, το τέλειο.

Υ.Γ.: Τα πέρι τελειότητας σε άλλο άρθρο.

Αυγ.
30

Γενικά είμαι από τα άτομα που υποστηρίζουν την κοινωνία, με την έννοια ότι την γουστάρω. Θεωρώ βέβαια ότι μπορώ να ζήσω και μόνος μου σε μία σπηλιά χωρίς κανέναν άλλο, και διαφωνώ σε πάρα μα πάρα πολλά με το σύνολο της κοινωνίας, αυτό όμως δεν με εμποδίζει από το να τη θαυμάζω. ΟΜΩΣ η κοινωνία πολλές μα πάρα πολλές φορές με αηδιάζει, με κάνει να σιχαθώ την ύπαρξή μου ως ανθρώπινο όν.

Αφορμή αυτής της επίθεσης προς την κοινωνία (χαχα την είδα Hermann Hesse) είναι η συνέντευξη που πήρε η αντιπαθέστατη και ψυχρότατη Έλλη Στάη χθες από κάτι δίδυμες που έβγαλαν 19-φεύγα και πέρασαν ιατρική και φιλολογία. Κατ’ αρχάς να συγχαρώ τις κοπέλες για την επιτυχία τους, και στη συνέχεια να αρχίσω να βρίζω τα ΒΛΗΤΑ τους γονείς τους. Ρε σάπιε, ρε αποτυχημένε, καρακομπλεξικέ, οι κόρες σου έβγαλαν τα μάτια τους πάνω από τα άθλια σχολικά βιβλία και τα κατάφεραν jet, και εσύ αντί να τις πας να τις κεράσεις μπίρες ή ό,τι στο διάολο γουστάρουν τις πήγες στη Στάη να τις καμαρώσει το πανελλήνιο. ΜΠΡΑΒΟ! Φαντάζομαι είναι το όνειρο του κάθε παιδιού τη μέρα που μαθαίνει τη σχολή που πέρασε, να βγαίνει στα δελτία για να δοξάσει το «βαρύ» όνομα της φαμίλιας.

Από το γεγονός αυτό θα οδηγηθώ σε κάποιες γενικεύσεις με τις οποίες πολλόι θα διαφωνήσουν. Γενίκευση πρώτη: Οι περισσότεροι που κάνουν οικογένεια την κάνουν για να ολοκληρωθεί το image τους και (γενικευση δεύτερη) τα παιδιά αποτελούν ακόμη μία πινελιά στην εικόνα του ευτιχισμένου και καθ’ όλα τέλειου μίκρο-μέγαλο-ή σκέτου-αστού.

Ανάλυση της γενίκευσης νούμερο ένα: Ζω στην σύγχρονη κοινωνία, ασχέτως οικονομικού status και κοινωνικής τάξης, συνειδητά ή και υποσυνείδητα πρέπει να φωνάξω ότι δεν είμαι gay, ως «ανοιχτόμυαλος» και «πολιτισμένος» δεν μπορώ να κάνω κατά μέτωπο επίθεση στην gay κοινώτητα. Τι μου μένει; Ένας γάμος για κρύψω ακόμα και από τον εαυτό μου το πόσο ομοφοβικός είμαι. Τονίζω ότι όλα αυτα γίνονται υποσυνείδητα, οπότε δεν θα ήθελα να ακούσω βλακείες του style «εγω δεν το σκέφτομαι αυτό», το υποσυνείδητο δεν το ελέγχεις!

Ανάλυση γενίκευσης νούμερο δύο: Έχω τη γυναίκα μου, την έχω βαρεθεί, με έχει βαρεθεί, έχει πάψει εδω και καιρό το τσίρκο που λέγεται γάμος να πουλάει την ποσότητα μούρης που θα ήθελα και καλό θα ήταν να αποδέιξω για ακόμη μία φορά τη βαρβατήλα μου, και τώρα με χειροπιαστές αποδείξεις… Το αποτέλεσμα αυτών των κόμπλεξ… Απόγονοι! Και βέβαια όσο πιο «πετυχημένα» είναι τα παιδιά μου τόσο περισσότερο προβάλω το τέλειο-γαμάτο-υγειές περιβάλλον του σπιτικού μου. Δεν με ενδιαφέρουν τα ταλέντα, οι κλίσεις και τα θέλω των παιδιών μου, πρέπει να είναι πρώτοι μαθητές, και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι τους και δεν τραβάνε στα γράμματα ΠΡΕΠΕΙ να τα στρέψω στον ΠΡΩΤ-αθλητισμό.

Όλοι μας, μα όλοι ζούμε μέσα στη γυάλα μας. Άλλου η γυάλα είναι για χρυσόψαρο, άλλου ενυδρείο και άλλου λίμνη ή και ωκεανός, όλες όμως έχουν όρια. Δεν θέλω λοιπόν να το παίξω ελιτιστής και έξω από την λούμπα των όσων έγραψα παραπάνω, απλά δεν γνωρίζω αν έχω υπάρξει πιόνι αυτού του θεατρικού, έστω και άθελά μου ως έρμαιο του υποσυνείδητου των γονιών μου.

Υ.Γ.: kids are innocent http://www.mangahere.com/manga/ikigami/v04/c019 και τα τρία acts του «The last lesson» arc.

Υ.Γ.: Ο homo sapiens πρέπει να ντρέπεται για την πάρτι μας.

Αυγ.
11

Το 1987 ο Gordon Gekko, μεγαλοχρηματιστής τον οποίο ενσάρκωνε ο Michael Douglas υποστηρίζει «Η απληστία είναι αγαθό». Μετά από λίγο φυλακίζεται για απάτες και όταν βγαίνει από τη στενή, βρίσκει την άπληστη οικονομία που τόσο υποσήριξε και αγάπησε παραπαίουσα και θέτει την ίδια πρόταση σε μορφή ερώτησης «Είναι η απληστία αγαθό;».

Οι δύο ταινίες «Wall Street» είναι πραγματικά καταπληκτικές. Ρεαλισμός! Το Hollywood κάνει δύο βουτιές στον πραγματικό κόσμο και μάλιστα στο πιο διεφθαρμένο σημείο του και τα καταφέρνει μια χαρά. Κυνισμός! Μόνο και μόνο ο υπότιτλος της δευτερης ταινίας λέει πολλά «Money never sleeps». Οι καρκίνοι και οι καταχρήσεις που έχουν ταλαιπωρήσει τον Douglas στην πραγματική του ζωή του έχουν δώσει απίστευτα bad-ass, κυνική, σκληρη χροιά στην εμφάνισή του και ταιριάζει απίστευτα με τον άτιμο χαρακτήρα που υποδείεται.

Ώρα όμως να απαντηθεί και η ερώτηση, είναι τελικά η απληστία αγαθό; Όταν στην ταινία ρωτάνε κάποιον πόσα θέλει για να αποσυρθει αυτός απαντάει  εριστικά «περισσότερα». Ένας άλλος εξαπατά την κόρη του και της παίρνει $100.000.000 από το λογαριασμό της. Κανένας απο τους δύο δεν φαίνεται ευτιχισμένος πάντως. Επομένως δεν γινεται ξεκάθαρο από την ταινία αν θεωρείται αγαθό η απληστία, αυτό που σου δείχνει σίγουρα πάντως ειναι ότι η απληστία αποτελεί κίνητρο, εμμονή και ψύχωση.

Ο Oliver Stone δεν είναι τυχαίος και το αποδεικνύει και σε αυτές τις δύο ταινίες, με ωραία και απλή σκηνοθεσία, χωρίς hollywood-ιανά φρου-φρου κι αρώματα αλλά και χωρίς όρεξη για ανούσιους ασιατό-πειραματισμούς.

Υ.Γ.: Ο Charlie Sheen σε σοβαρό ρόλο! Και παίζει και ωραία!

Υ.Γ.: Είναι ωραίο να βέπεις λεπτεπίλεπτη και αέρινη ομορφιά σε ταινίες και όχι πρωταγωνίστριες με μοναδικό προσόν το μέγεθος του στήθους τους. Συγχαρητήρια στο casting για την επιλογή της Carey Mulligan.

Ιολ.
31

Έχοντας τρελαθεί με το «Hagakure», έργο του Yamamoto Tsunetomo περί του κώδικα τιμής των samurai θα παραθέσω τα αποσπάσματα που θεωρώ σημαντικότερα αλλά και πυξίδα για την συμπεριφορά όλων. Πρώτα αναφέρω βιβλίο και μετά το απόσπασμα:

1:2, 2:9, 1:10, 1:21, 1:44, 1:45, 1:47, 1:50

2:18, 2:29, 2:34, 2:36, 2:48, 2:56, 2:86, 2:93, 2:93, 2:108, 2:111

3:1, 3:6

4:7, 4:14, 4:52, 4:54, 4:76, 4:78

5:61, 5:69, 5:81

6:21, 6:63

7:37

8:20, 8:42

9:3, 9:38, 9:39

10:1, 10:4, 10:16, 10:56

11:3, 11:124

Αν και γενικά είμαι ενθουσιασμένος με το Hagakure, να τονίσω ότι δεν συμφωνώ πλήρως με το σύνολό του.